Gjennom ei skarpslipt etisk dikting skapar han sitt eige vokabular i bok etter bok. I samlingane «Eksakt, nærvær» frå 1995, «39 fragment over ein harmonika» (2001) og «Innfor den myndige og umyndige beretninga» (2006) har han tidlegare lansert og utvikla omgrep som «det frodig-asketiske», «trinnhets-glansens scene», «ord-selgaren», «beretningas lys» og «siffer-lysets glød».

Ein må lesa og tenkja for å finne samanhengar og venleiken i desse presise og insisterande dikta.

Dikt som er sin bodskap

Det er ein konkret og mysteriøs poesi som sirklar inn det reelle.

«I alt reelt finst ei dobbel beretning,/og ei dobbel makt,//og ingen trinnhet, ingen glans.»

Furua vert i årets bok trekt fram som eit døme på det magre sin metode. Mot dette står det makelege, mot det ærlege lyset står ordglansen på den mektiges arena.

Så er altså dette ei dualistisk og moralsk dikting? Ja, det òg. Men det er dikting som i høg grad er sin bodskap. Den er ikkje bare medviten om kva den seier, den er det den seier.

Difor får den ein sjeldan autoritet og ei litterær tyngd. Den står fram som ei krevjande og strålande dikting som minner om René Char. Når ein les seg inn i dette universet, når ein grip samanhengane og tydinga opnar seg, då vert nokre av dikta tydelege og enkle å lesa.

Men aldri for enkle, aldri for tydelege.

Fordi dei er hogde ut med ein meisel av erfaring, og fordi det er gjort av ein som så til dei grader har gått gradene i handverket. Det er ein poesiens proletar som har bygd opp sin tillit og mistillit til språket gjennom eit heilt liv. «Frå eit halvt liv» var faktisk tittelen på Lie si samling to år før gjennombrotet med «Skrive og tenke» i 1971.

Sidan det har det gått sju svingar opp, og han har gitt oss ein forfattarskap som må vera noko av det minst medieomtalte og samstundes beste som kan oppdrivast.

Djup resonans

Standhaftig som våren sjølv skriv han fram motseiinga mellom det ærlege og myndige lyset og mediahuset si fortrollande glans. Men her er òg nokre dikt som varierer tonen.

Det eventyraktige «To eple» kan minne om «Travle bekk» frå «I eit Bergsto-år» (1990), og måten Lie i årets bok skildrar ei bilulykke i diktet «Ung var han, og ny, eller ein spelar urøynd på si radige reise» i 12 delar, er merkverdig, magert, komplekst og originalt.

Desse dikta syng med ein djup resonans, hardt klingande, mjukt søkande, som desse linjene til furua:

«Furu, bortanfor dei snøgge tingas plass,/la du ut på den lange vegen mot lyset».