ANMELDELSE: Frå Terje Thorsen har me i to tidligare bøker fått «dikt frå ei nonne» og me har vore med på «samtalar med ein sauebonde».

Nå har poeten følgt opp med «Lensmann fra ni til fem» og det skapar ein slags merkeleg balanse i dette diktuniverset å innføre ein norsk bygdesheriff.

Brukte Opeler

Stol aldri på ein purk i regnfrakk, siterer Thorsen Dylan i eit innleiande motto, og det er noko med «ni til fem» som kan tyde på at denne lensmannen ikkje er den mest lovlydige heile døgeret. Thorsen satsar kanskje endå meir på det reint poetiske denne gongen; det innfanga fragmentet, den oppsnappa replikken frå folkedjupet, den raskt observerte detaljen, alt slikt som potensielt kan gi frå seg ei sterk kjensle av samanheng, liv, stemning.

Dette er ein styrke, ein kjerne ved denne diktinga, som er gammal som alle haugar, og likevel alltid avhengig av å vera ny, om den skal fungera. Det er som å vera med William Carlos Williams og Bob Dylan «i tusen brukte Opeler» kring i landet vårt. Ei blanding av den gåtefulle samanhengen og den heilt spesifikke konkrete situasjonen som sprengjer seg inn i lesaren og får liv der:

hvis Furulund er ute med bryggeribilen

stopper han og peker mot en begivenhet

langt unna Hunder

hestene i det oransje lyset

Gåtefullt og lada

På eit merkeleg vis gir orda frå seg meir enn ein kunne forventa i dette diktet som heiter «førstemann i bygda». Når eg les Thorsen må eg tenkje på nokre ord av John Holloway som står i «The Scream», innleiinga til «Change The World Without Taking Power»: «We start from negation, from dissonance. The dissonance can take many shapes. (...) An unease, a cunfusion, a longing, a critcal vibration.»

Det er noko uavklart, gåtefullt og lada i forholdet mellom desse linjene, mellom titlane og sjølve dikta. Mellom denne lensmannen i boktittelen og innhaldet i boka. For at denne skrivemåten skal fungera må det oppstå ein skakk og spennande energi i sjølve det språklege uttrykket, ein slags materiell konsistens i klang og grep, som erstattar det innhaldsmessige når dette vert ubegripeleg.

Sveitte og tårer

Og det gjer det jo. Det hender òg at nokre av Thorsen sine dikt vert for enkle og avskrelte. Men dei aller fleste er rare interessante skapningar som er fanga i farta. Dikt som lukter av sveitte og smakar tårer og tobakk og blod og trøysteslause februardagar.

Det er også oppløftande i desse tider, når trappesnekkarar og tidsskriftsredaktørar er samde om at ein kvar nordmann som ikkje er interessert i snø og ski, har TV-sporten som sitt einaste lyspunkt, å få lesa ein poet som kallar snøen ved sitt rette namn: Møkkaskjønnhet.

Det «eg» som talar i desse dikta er skiftande og mangfaldig. Linjer vert ståande å dirre: «ikke en gang dette klarer jeg/jeg klarer ikke late som om jeg er god», før diktet glir vidare med oss gjennom barndomsopplevingar, teikneserielandskap og bare brått vert borte midt i ein levande lengt.