Gripande kjærleiksdikt etter lang poesipause.
Det er ei bok ein gjerne kunne ha skubba over eit nattcafébord til ein ukjent, bare for å sjå korleis han reagerte. «Lyden av regnet, natteregnet, mot taket, svale blaff slår inn».
Fire samlingar
Niels Fredrik Dahl er poet. Tidlegare samlingar er «I fjor var litt av en natt», 1988, «Branngater» 1992, og «Min tredje muskel» 1999. Kan hende har han gitt ut noko prosa og skodespel, han kan ha fått ein Bragepris og vunne nokre internasjonale prisar, la oss ikkje hefte oss ved slikt. Han er poet og nå har han kome ut med nye, sterke dikt.
Dikta står i ei vakker bok der omslaget er det magiske fotoet som Paul Caponigro, den analoge, tok i County Wicklow i Irland, 1967, i eit lykketreff av ein augneblink. Det kan her slåast ut til ein 60 cm lang reproduksjon av dei springande kvite rådyra. Eit fasthalde flyktig bilete på dette møtet mellom umogelege og det sjølvsagte som poesien er.
Kjelda til liv
«Vi har aldri vært her før» viser side for side korleis poesien kan leggja til side lag etter lag av røynd og erfaring, for å nærme seg det pulserande, skjelvande i oss som er så ugripeleg og ufatteleg viktig. Denne merkelege sårbare kjernen som er kjelda til lyst og liv og det skapande. Kvar me kjem frå og kvar me går til, så basale ting dreier dikta seg om. Utan å bli banale. Om sorg, uro og den omseggripande og komplekse rotfrukta; kjærleiken. Bare nokre få stader opplever eg at uttrykket kan vera fortenkt.
Elles er dikta som gripne ut av dei dirrande fornemmingane og sensitive registreringar av vibrasjonar og negasjonar mellom menneske, frå rom til rom. «Vil du vite hvem du er?//du er den automatiske skriften» skriv Dahl.
Referansar
Mange landskap, mange litterære referansar vert fletta inn. Her er «salt på nypene» på kysten av Massachusetts, der nokre av desse dikta vart til. Trådar frå Prøysen til Eliot, frå Shelley til Cohen, veven er eit utstrekt kulturelt landskap der «jeg» og «du» og «vi» vekselvis slåss, elskar, kviskrar glede og lyttar til lydane og stilla frå kvarandre.
Urnorsk og urovekkande vakkert. Når Dahl er på sitt beste «da er jeg en eneste trommehinne, en gigantisk membran og lyset og snøen og lyset og snøen dundrer inn i meg og den svarte flekken der nede på isen forflytter seg langsomt nærmere».
I denne artikkelen
Velkommen til debatt med utgangspunkt i artikkelen ovenfor. Tenk gjennom hvordan du vil framstå i det offentlige rom. Det er ikke forbudt å være anonym. Noen ganger kan det være påkrevet. Men i de fleste sammenhenger framstår en som skriver under fullt navn som mer interessant enn en som vil skjule sin identitet. Hold deg til saken, vis respekt og stor raushet overfor andre i kommentarfeltet. Hensikten med en debatt er å bidra til å berike ordskiftet i det offentlige rom. Vi vil ikke ha trakassering, trusler og hatske meldinger i våre kommentarfelt.
Med vennlig hilsen John Arne Markussen, sjefredaktør
Mest kommentert
- Flere programmer hvor en skrulling koker graut av reinlav?
NRKs nye lisensønske provoserer. (1051 innlegg) Les mer
Provoserer Nord-Korea med et av verdens største krigsskip
- Presser halvøya mot en atomkrig. (638 innlegg) Les mer
Muslimske Ribery ble dynket i øl
Varslet at han ikke ville akseptere det. (617 innlegg) Les mer
Kjendis-«klarsynt» slaktes etter å ha slått fast at Amanda var død i 2004
- Bare Gud får rett hver gang, sier Sylvia Browne. Men hun har utallige skivebom på rullebladet. (442 innlegg) Les mer
- De kysser alteret vårt. Det er et overgrep
Opphetet på Bredtvet da katolikkene inntok Groruddalen. - Respektløst, svarte kirkevergen. (324 innlegg) Les mer
NRKs nye gullgutt i hardt vær etter voldtektskommentar
- Hvis en dame hadde truet meg med voldtekt, så hadde jeg ledd. (291 innlegg) Les mer
- Høyre og Frp driver skrivebordsteori
Mener barne- og likestillingsminister Inga Marte Thorkildsen. (299 innlegg) Les mer
Russefeiringen - for hvem, egentlig?
Når russefeiringen i dag favoriserer og foregår på premissene til en liten gruppe bestående av rike, hvite nordmenn, bør konseptet revolusjoneres. (231 innlegg) Les mer
