På kronikkplass 11. mai fortel Even Tømte at han ikkje har lese krim i påsken, men Hanne Nabintu Herland si siste bok, «Respekt». Ifølgje eigen blogg kjem han sjølv frå undergrunnen. Der nede er det så dårleg lys at han ikkje ser skilnaden på debattbøker og science fiction.

Påsken har då gått til å finne enkeltsetningar og lause sitat som kan nyttast til å henge ut forfattaren som eit avleggs menneske med middelalderske synsmåtar. Dette er den gamle teknikken frå den sekulærprogressive venstresida, der dei er så vante til å trykke andre ned at dei sjølvsagt ikkje fattar kva som skjer når nokon frå den andre sida fortel si historie. Og som attpåtil opplever salssuksess.

Folket set pris på fargerike og uredde kvinner. Til dømes når Herland kjem med slike utsegner om feminismen i intervju med Klassekampen: «Det har nå gått så langt at kvinnen nærmest er forurettet over at det er hun som må føde barna. Også barselpermisjonen skal nå presses på mannen i atter et forsøk på å feminisere ham.»

Er det ikkje moro at dekonstruksjonisten Jacques Derrida møter motstand på norsk jord? Er ikkje Even Tømte glad for idémessig mangfald også i dagslys?

Så morosam som Tømte ser ut til å vera, ville mange glede seg dersom han las «Respekt» ein gong til, og i ein ny kronikk også drøfta andre fasettar i boka, som Herland skriv engasjert og tankevekkjande om, til dømes.

• Svartmålinga av Europas kolonihistorie

• Stakkarsleggjeringa av innvandrarane

• Likskapstyranni og avundsjuke

• Samanhengen personleg valfridom og ansvar

• Mistydd snillisme og omvendt rasisme

• Hedonisme, abort og synkande folketal

• Konsekvensar av den islamske frammarsjen

• Islamismens kamp mot vestleg sekularisering

• Det kyrkjepolitiske jetsettet på bærtur

• Tradisjonell kultur vs. ekstremliberalismens herjingar

• Multikulturalismens fallitt

• Kritikk mot norsk bombing i Libya

• «Den arabiske våren» - ny vinter?

• Demokrati - vestleg eller universell verdi?

• Norsk støtte til Hamas? etniske reinsing av jødane?

Lista kan gjerast dobbel så lang. Even Tømte skjønnar sjølv at han er privilegert som kan vera fobisk selektiv som skribent. Han skjønnar òg at perspektivet blir for trongt dersom han har lese ei så meiningssterk bok som «Respekt», og ikkje har anna mål enn å vera ein Derrida i lommeformat.