VISS DU HELD MED Manchester United og Ole Gunnar Solskjær, vil du garantert aldri gløyma Champions League-finalen i 1999. Og alle dei som spelte på dette gull-laget. Eg var formann i Voss Unge Høgre i 1981, då Kåre Willoch vann stortingsvalet. Det gull-laget som då inntok regjeringskontora, vil eg sjølvsagt aldri gløyma. Det var cupfinale. Og laget mitt vann.

Å vera Høgre-tilhengar, eller -fan, om du vil, på byrjinga av 80-talet var moro. Den gongen, i Kåres og Erling Norviks tid, var det vanleg å ha over 30 prosent oppslutning. Og akkurat som med fotball er det ei tid som eg no sjølvsagt tenkjer på med ei stor grad av nostalgi.

KÅRE OG ERLING var eit veldig godt radarpar. Erling var den folkelege finnmarkingen som samla støtte i distrikta, og Kåre Willoch frå hovudstaden. For sjølv om Kåre Willoch både i dialekt og framferd er ein typisk korrekt mann frå vestkanten i Oslo, samla han òg støtte over heile landet. Ganske enkelt fordi folk stolte på han. Dei rekna med at det han sa, var korrekt.

Denne tida, då laget mitt tok heim pokalen, var ei god tid for ideologi og tydelege skillelinjer. Kåre- og Gro-debattane er legendariske. Høgre fekk vist seg fram på gode saker. Eit opnare samfunn, større fridom for den enkelte og revolusjonen i åpningstider og kringkastingsmonopolet.

GODE SAKER, som alle no er samde om, skaffa Høgre opp mot kvar tredje veljar. I debattane mot Gro var Kåre alltid frampå for å korrigera sin motstandar, som han meinte kunne vere litt omtrentleg i sine ytringar. Eg trur det var ein klok strategi fordi det nettopp gav dei som såg på, følelsen av at han hadde rett.

På det lokale planet var det den same strategien som gjaldt.

Me arrangerte konfrontasjonsmøte heile tida.

«Konfrontasjonmøte. Unge Høgre mot AUF på Gymnaset torsdag kl. 18.00.» AUF var ofte like godt nøgde som oss med resultatet, nettopp fordi konfrontasjonsstilen fekk fram skillelinjene. Så når Kåre og Gro var i tottane på kvarandre på fjernsynet, var me ute i bygdene i tottane på AUF med akkurat dei same sakene. Valkampen var spanande. Det sto mellom Kåre og Gro. Me følte den såkalla «Høgrevinden» heilt til Voss.

RESULTATET VAR UTRULEG. Høgre fekk 31.8 prosent, og i fylket vårt, Hordaland, 35.8 prosent. Gro, som berre hadde vore statsminister sidan februar, måtte flytta ut av kontoret og gje nyklane til Kåre.

Det var eit smart løp Kåre og hans folk la opp. Valet sto mellom to like store motstandarar, utan den uroen me ser no for tida, i sentrum og kantane av politikken. Kåre fekk 31.8. Gro fekk 37. Dei delte kaka. Ingen av dei andre var over 9 prosent. Men i motsetnad til fotball er ikkje sesongen over når seriemeisteren er kåra. Det er då det byrjar. Laget rykka inn og endringane skjedde raskt.

I DAG ER DET diverre meir kaotisk. Ikkje berre i konstellasjonane. Men òg i innhaldet i politkken. For dei av oss som hugsar denne tida godt, og som no opplever at til dømes SV diskuterar kva slags jagarfly me skal kjøpa, eller at SP som vart med på Kåres sitt lag i frå 1983 og var varme forsvararar av den private eigedomsretten, no sit rundt same bord som SV og Ap, er det ikkje rart det er forvirrande tider. Dei klåre ideologiske skiljelinjene som Kåre (og Gro) klarde å formidla så tydeleg, er vaska ut. Det var ikkje så vanskeleg å skjøna kva Høgre sto for under Kåre og Erling.

No er mange av dei gode sakene Høgre vann på, i programmet til samtlege parti. Sånn sett kan ein seia at sigeren den gongen har hatt langvarige konsekvensar. Men Høgre forsto den gongen at ikkje alle kom til å stemma på Høgre, og difor turde dei å snakka tydelegare til dei som var i målgruppa. No føler eg at ein prøver å gjera alle til lags. Og det kan som kjend ingen gjera. Slik er det i fotballen og. Det held med eitt lag.

Eg trur det er minst 30 prosent Høgre-folk i landet vårt. Det har Kåre bevist ein gong for alle. Ein tydeleg fyr med eit klårt mål.

Han var det lett å heia på.

HADDE KIOSKEN på Voss seld samlekort av Kåre og laget hans i små pakker med ein tyggisbit inni, hadde eg garantert kjøpt til eg fekk komplett serie.

Denne teksten er et av bidragene i boken «Kåre Willoch. Et debattskrift» som lanseres av Kagge forlag i dag.