Poesiidealet for Hamsun ser ut til å vera nettopp det han oppnådde i bøker som «Pan» og «Victoria», nemleg ei dikting full av «Fioliner og Sødme» og ein nærleik og kontakt med naturen: «Mange af mine Digte blir til, naar jeg ligger på Ryggen i Skogen. Jeg prøver at komme mig langt bort fra Mennesker og alle Erindringer om det moderne Liv (..)»

Han ser at han motarbeider sine eigne ideal.«Det kommer til dels av at jeg efter en nedrablet Stemning farer det over igjen og gjerne vil lægge ind en Mening, et Indhold, og saa ødelægger alt.» På bakgrunn av «Det vilde Kor», der ein kan finna så mange gode dikt, og Hamsun sin sjølvkritiske sans i forhold til dikta sine, er det her ikkje nett gjort han og hans omdømme nokon teneste. Stakkars Hamsun! Kan ein seia det? Her er høvesdikt i fleng, til fødselsdagar og avdøde, her er smårare kommentarar, dikt på nynorsk og dialekt, og i sanning er mange av dikta upretensiøse! Det er langt frå desse til det «Nirvanas Bulder» som gjev gjenklang i «Det vilde Kor»! Men her og der rispar meisterkloa gjennom og set eit skikkeleg merke i oss:

«En Øks er intet Selvmordsvaaben, den sprætter ikke nogen op, den bare kysser. Der blir en rød Mund efter Øksen hvor den kysser, to røde Læber aabner sig hvor den kysser.

Slig er Øksen.

Og her har jeg et Hjærte til den.»