Å skriva utan å knusa stilla

Jacques Dupin skaper diktbilete fulle av konkretiserte draumespråk og stramt alvor.

Dupin har ei fortid som redaktør i kunstforlaget til Fondation Maeght. Ikkje utan grunn har han skrive bøker om Miro og Giacometti, då ein finn att den første sine brå rørsler og den andre sitt stramme alvor, i tekstane. Eit breitt utval av dikta hans er overførde til norsk av H.K. Dahl. For poesilesarar som ikkje kjenner til Dupin, er det å seia at den som liknar mest, er den meir berømte René Char.

Men når nå så mange peikarar har vorte servert, skal det understrekast at me står overfor ein poet med si eiga røyst.

Og noko av det spennande, og problematiske, med desse dikta, er nettopp kven si røyst det er som talar i dei. Når ein les tekstane, kan ein merka at ein må revurdera dette undervegs.

Det er lite prangande over desse dikta, som ofte er som små fragment frå ein drøymande si nattbok. Stadig møter ein likevel ei inderlegheit som fortel at diktaren gjev av seg sjølv og sitt liv. Men han går aldri den direkte og lette omvegen om det episke eller utfyllande.

«Kom tilbake, kinkige kjærlighet» kan han utbryta i eit dikt.

Dette er dikt som opnar seg seint, og som opnar seg mot fortviling og groteske glimt av «En blodstenket rotte. Skriket fra tomheten som øser».

Men her er også gjenkjenning av glede: «Forgjengelige fryd, er det deg?» Ja, til og med naiv uskyld møter ein før flammane kjem:

«Sommernattens rognebær / barnlige stjerner / kommende kjærlighets stumme stavelser.»

Dersom ein tek tid med desse dikta, som fungerer godt på Dahl sitt sobre norsk, vil ein garantert utvida sitt forråd av poetiske opplevingar.