Annabelle Despard, poet i eit merkeleg land

Hei, denne artikkelen er over ett år gammel og kan inneholde utdatert informasjon
Publisert
Sist oppdatert

(Dagbladet.no): Den offentlege merksemda har sine strategiar når dei som spotlightet skal falle på, vert plukka ut. Den som les poesi har ofte heilt andre vegar å gå. Vegar der ein går i eit merkeleg landskap som er velkjent og underleg, kvardagsleg og mytisk.

Vil me læra å skriva, er det viktig å gå litt utanfor allfarveg å gjera seg erfaringar som ikkje alle andre har gjort.

På denne vegen kan ein møta ein kjempestruts med stetoskop, måker som flyg over eit tjuktflytande og mørkt hav, der ein kan koma over lydband med opptak av låttar og eit gipsavtrykk av den elska sin fot. På desse gatene ein kan sjå ein flokk fasanar med fulle bereposar skunde seg etter bussen, og så brått letta!

Held fast tida

Med store auge og bankande hjarte kan ein gå inn i det landskapet som Annabelle Despard legg ut framfor oss i sine diktsamlingar, som har dei talande titlane: «Fisken tenker sitt» (Aschehoug 1995), «Tyngdekraft» (Aschehoug 1997), «Bølgende lang som Amerika» (Aschehoug 2001) og «Danseskolen» (Cappelen 2005). I det lyriske landet ho skapar innafor desse permane kan ein møta alt eg nemnde ovanfor, og mykje meir. Det er eit land der

For å fortsette å lese denne artikkelen må du logge inn

Denne artikkelen er over 100 dager gammel. Hvis du vil lese den må du logge inn.

Det koster ingen ting, men hjelper oss med å gi deg en bedre brukeropplevelse.

Gå til innlogging med

Vi bruker aID som innloggings-tjeneste, med din aID-konto kan du enkelt logge inn på alle våre sider som krever dette.

Vi bryr oss om ditt personvern

dagbladet er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer