Baahubali-filmen viser internasjonale musklar. Og musklar generelt.

Siste sjanse til å sjå den på kino i Oslo er i kveld. Få ut fingern.

Meninger

I går skreiv eg om fluge-reinkarnasjons-actionfilmen Eega, som kom i 2012 og vart kalla "årets beste film" på kultnettstaden twitchfilm. Dette fordi regissør S. S. Rajamouli sin NYE film, BAAHUBALI, er på kino i Oslo i dag. Og kort fortalt: Få den med deg. Symra, åttetida. Twitchfilm skriv at filmen er ein «world-class epic» og «I've never seen a two-and-a-half hour film with so many clearly memorable moments.» Det relativt vaksne finansmagasinet Forbes skriv «Baahubali: the Beginning concludes with a heart-pumping 45 minute battle sequence and a cliffhanger ending that is sure to bring audiences flooding back for more when Baahubali: the Conclusion rolls out in 2016.» 

Det var som Lord of the Rings, berre at eg hadde det gøy i staden for å kjede meg og hate alt som lever. Traileren gjorde at eg grua meg litt til Baahubali, fordi enorme sverd og sandal-filmar med store hærar som klaskar ihop ofte endar med at eg vert emosjonelt fråkobla. Det skjedde ikkje! Litt av trikset er at alt som skjer i det store, store slaget på slutten faktisk har relevans. Ting har årsak og virkning, både reint praktisk, og emosjonelt. Det er ikkje berre «og så slåst dei».

Den førre filmen til Rajamouli, Eega, er framleis min favoritt, det er ingen andre filmar som har fått meg til å heie på ei fluge i tre timar. Men Baahubali er abnormt imponerande. Den klarer å få meg til å like noko som eigentleg er eit ekstremt irriterande konsept: «Storslagent». Med 40 millionar dollar har dei klart å skape ei verd som kjennest som urgammal mytologi, men som samstundes er frisk og fin og befolka av tydelege karakterer med hjarte. Regissør S.S. Rajamouli er inspirert av den gigantiske indiske diktsyklusen Mahabharata, og av jainismen sin ikkjevaldelege helt Baahubali, som løyser problema sine med å meditere heilt til det gror plantar på han. Filmens Baahubali er hakket meir handlekraftig, og Rajamouli har måtta slå fast at hans film er rein fiksjon, sidan jainisme er den mest ikkjevaldelege religionen som eksisterer. (Dei mest ekstreme jainistane børstar vegen framfor seg for å ikkje trakke på noko som lever, medan Baahubali-filmen er relativt ... saftig.)

Feminisme-tid: Okei, Baahubali stryk på Bechdel-testen så det susar. (Har den meir enn ei dame? Ja. Snakkar damene saman? Ja. Om noko anna enn ein mann? Nei.) Den einaste scena der to damer snakkar saman, snakkar dei om Baahubali. I tillegg har den eit anna irriterande kvasifeminist-sjekkpunkt: «Den beintøffe dama som kan slåst like bra som alle menn, men som ikkje gjer ein drit når det faktisk kjem til ting som er viktige i plottet». Ja, det er irriterande. Det er ikkje eingong irriterande fordi eg er kvalmande politisk korrekt, men fordi det er forutsigbart. I tillegg forfører Baahubali drøymedama si ved hjelp av god gammal stalking, og endar opp med å kle av henne medan ho prøver å drepe han med eit sverd. IKKJE OK, indisk filmindustri! Ho vert sjølvsagt forelska i han til slutt. No høyrde eg den tamilske jenta ved sidan av meg skrike «neeei!» då dei endeleg kyssa, så det er framleis håp for asias kvinnefrigjering.

Er du ein som masar etter faktisk sterke kvinneskikkelsar (som ikkje fell i kampsport-og-apati-fella) kan du uansett glede deg over filmens maktmenneske, den intense herskerinna Sivagami. Ho er spelt av Ramya Krishna, som på wikipedia får æra for å ha gjort kvinnerollene i Tollywoodfilmar så sterke og interessante som dei er no. Det er ikkje meininga å gjere dette til ei kjønnsrolleanalyse, men det fine med filmar frå ein kultur ein ikkje kjenner så godt, er at ein ser slike strukturelle trekk mykje lettare. For dette gjeld fleire Tollywoodfilmar:

Filmen som fekk meg hekta på tamil-kos, Sivaji the Boss (bruk tannhjulsymbolet for engelsk tekst) har ei scene der Sivaji viser dama han er interessert i TRE barnerom han har innreda, for deira framtidige barn. Han er åpenbart fullstendig psycho, og filmskaparane MÅ vite at dette er psycho, for det er altfor morsomt, men dama blir likevel forelska. Det er som om regissøren, Shankar, veit at sørindiske filmar MÅ ha ei scene der helten viser sin uhemma kjærleik for dama. Og om eg slår ihop dei sprø «forelska mann jagar dame»-scenene i både Sivaji, Eega og Baahubali, kan eg tolke det som ei konkurranse i å overgå kvarandre samstundes som ein oppfyller eit obligatorisk sjangerkrav. Meeen no er jo eg veldig god til å unnskylde ting som eg likar ved hjelp av lange tankerekker.