Berre høgdepunkt

Kvaliteten på dei nye dikta til Mehren er gjennomgåande høg.

BOK: Her kan ein lese utan å måtte leite etter høgdepunkta. Titteldiktet skildrar barndommens møte med nokre bilete og ord som sette sterke merke. Eit foto av den siste ildlender, ein siste indianar frå den utdøyande Chono-stammen, vert i Mehrens dikt ståande som symbol på artar og språk som vert borte. Diktet gestaltar ei oppleving av tida og menneskesinnet, om språket og bileta me byggjer opp ei verd av, og kor skjørt dette er. Neste dikt skildrar den intense melankolien som kan falle over ein når ein ser på eit historisk bilete av ein skuleklasse der ein sjølv er med. Og elles skriv han like medrivande om dei store trykkeria som om bloddropesvermaren.

Bilete og språk og diktarens gjerning er som alltid tema: «Av og til skriver jeg svar på spørs-mål / som ikke finnes og kjenner en jublende glede». Mehren skriv altså nye dikt om det han alltid har skrive om? Jau, men han skriv dikt som tek tak i oss, får oss til å kjenne eit sug av sorg og - ja, ei jublande glede! Sjå!

Sporvogner i natten

Sporvogner i natten. Nesten tomme

Med lysende ruter, kommer de glidende inn

Til stoppestedene. Stanser, dørene går opp

Noen stiger kanskje på, dørene går igjen

Og vognene glir videre innover natten

Lydløse som drømmer. De få ansiktene bak rutene

Ser nakne ut som sjeler idet de blir hentet hjem

Her er også dikt om målaren Constable si evne til å måla lyd. Og her er det muntert erotiske «Månen taler til kvinnen». Men først og sist er det reflekterande eksistensielle bilete som tek til å leva medan du les. I denne boka har dei preg av å vera nødvendige og udiskutable. Best er det når biletet er tydeleg sett og refleksjonen inngår som naturlege delar av dette. I dikt som «Jeg» og «Uskyld» vert det analytisk reflekterande for dominerande, og litt misjonerande. Men dette er unntaka. Gjennom nyskrivinga av diktet «Gobelin Europa» minner han meg om at han har vore tilstades med gode dikt så lenge eg har lese.