Blondetruser, kjøttfulle fitter - og en god anmeldelse

Geir Halnes er ein debutant som opnar orda sine portar mot moglege nærvær.

BOK: Det er ei enkel, gråvakker bok med skiljeark i grått, bokstavar i grått, og dikt som maner fram eit poetisk reflektert univers frå det kvardagslege grå. Litt etter litt stig det fram ei underleggjering som endrar det velkjende til eit nytt og merkverdig stoff. Etter at eit dikt har skildra nøkternt ein person i ein bustad som koker poteter og tørker støv, tek diktet ei uventa vending:

Buss nummer 20 er en polarekspedisjon.

Verden er frossen.
Alt kan antas kjent
til langt inn i februar.

Vel er debutanten Geir Halnes ein tilbakehalden poet utan dei store orda eller dei sensasjonelle bileta, men han kan likevel ta pusten frå deg med eit totalt uventa ord. Eigentleg er det ein så tett vev av tenking og sansing, at ein skulle tru det ville vera problematisk å få dette til å verta gode dikt. For nokre som prøver på dette hoppar frå den eine hjernehalvdelen til den andre, utan heilt å få det til å verta ein naturleg samanvevd tekst, ein heilskapleg kontekst der dei ulike delane fell naturleg inn. Men denne debutanten imponerer ved si insistering og sitt klare fokus, og ved måten han påpeikar korleis mennesket rører seg i geografiske og språklege rom og landskap fulle av det som ikkje er realisert.

Artikkelen fortsetter under annonsen

Han er klar over sin posisjon: «du må være (…) den som har betydning å gi/til persiennene, kaktusen/gjenstandene på bordet», men kan også snu blikket mot eg’et eller du’et og avsløra den doble tilstanden mennesket heile tida lever ut: «lysårene//mellom deg og deg/lyser».

Det er eit djupt sakn etter ei kvinne som vendar attende gjennom ulike minne, og ikkje minst som assosiasjonar til kvinner han ser: «Jenta på sykkel ligner deg/en stund.»

Og han kjem til oss med ein naken og naiv tillit, og fortel om smerte på den sublimerte måten som kjærleiksdikt alltid har gjort, men samstundes med nokre formuleringar som gjer det heile nytt og Halnesk:

«Jeg lukker øynene om deg./Du er et søl av lys/på netthinna.» At en sporv «genererer» spor i snøen er nok på grensa til det manierte, men Halnes lander så og seia alltid stødig. Med pinsett plukkar han nøyaktig det ordet me ikkje ville venta oss, og utfaldar såleis den gamle og framleis gyldige kommandoen til Pound: «Make it new!»

I tillegg til å vera løfterik, gjev altså denne debutanten oss nokre språklege øyrefikar: «Sola er rød galskap, omgitt av kysk pastell. Blondetruser og kjøttfulle fitter. Jeg vet ikke hvilken informasjon som er viktig. Jenta som står i veikanten og minner om deg, snur seg og slutter med det.»

LES OGSÅ:

SLUTTET Å TØFFE SEG: Og da ble det bokutgivelse på Geir Halnes. <a href="http://www.dagbladet.no/kultur/2007/02/19/492482.html">Les intervju med Halnes</A>.