Boligkjøp i Neverland

- Kvifor gir dei oss alle desse pengane? kviskra eg då bankmannen var borte og skreiv ut nokre papir. Kvifor gir dei oss millionlån? Me er jo berre barn?

RENTER? Eg har så mange hemmelegheiter, tenkte eg. Eg veit ikkje kva «avdrag» er. Det må ingen få vite. Eller heiter det «fradrag»? Eg veit ikkje kva «renter» er heller. Har googla det tusen gonger, men det festar seg liksom ikkje, skriver Agnes Ravatn i lørdagskommentaren. Illustrasjon: Flu Hartberg
RENTER? Eg har så mange hemmelegheiter, tenkte eg. Eg veit ikkje kva «avdrag» er. Det må ingen få vite. Eller heiter det «fradrag»? Eg veit ikkje kva «renter» er heller. Har googla det tusen gonger, men det festar seg liksom ikkje, skriver Agnes Ravatn i lørdagskommentaren. Illustrasjon: Flu HartbergVis mer
Meninger

- Eg anar ikkje. Hysj, sa han.

Mannen kom tilbake og begynte å snakke. Eg såg munnen hans bevege seg, me nikka tomt og innforstått til alt han sa. Eg har så mange hemmelegheiter, tenkte eg. Eg veit ikkje kva «avdrag» er. Det må ingen få vite. Eller heiter det «fradrag»? Eg veit ikkje kva «renter» er heller. Har googla det tusen gonger, men det festar seg liksom ikkje.

- Og dersom det blir behov for å auke beløpet, er det fullt muleg, sa han.

På arket såg eg ei lang rekke nullar som var vanskelege å relatere til den verkelege verda. Me signerte i tur og orden, tok mannen høgtideleg i handa.

«Kva de enn gjer; ikkje kjøp oppussingsobjekt», hadde ei venninne midt i eit samlivsbrot sagt til meg på forsommaren. No stod me midt på stovegolvet og var lykkelege. Leilegheita var vår. Me tok imot nøklane, klemte kvarandre, gjekk stilt jublande frå rom til rom. Litt nedslitt var det jo her og der. Eller «genuint», som me sa. No eigde me saman, som to moderne, likestilte, ansvarlege unge menneske. Me gjekk me over gata og drakk champagne for å feire at no begynner det verkelege livet. Vaksenlivet.

Me la merke til det same kvelden. Lukta på badet.

- Då blir det nytt bad, ropte eg gledesstrålande. Italienske fliser på alle veggene.

- Ja. Må berre få selt den gamle leilegheita først.

- Eigentleg bør me gjere noko med kjøkkenet òg, sa eg.

- Og golva, sa han tenksamt.

Den gamle leilegheita hans blei gjort klar til sal. Ei innbydande toppleilegheit med fjordutsikt, eit steinkast frå Astrup Fearnley-museet, ein kort spasertur frå Karl Johan. Folk ville gå mann av huse. Studentboligmangelen ville sende hordar med velståande foreldre på visning, dei ville overby kvarandre og slenge pensjonane sine etter oss.

Om kveldane sat han og rekna oppglødd på vår økonomiske framtid. Dersom leilegheita gjekk for dét og dét, kor mykje me kom til å måtte betale kvar månad. Nesten uansett ville det blir svært overkommeleg.

- Eigedom er det einaste sikre i dette landet, sa han.

Eg sat og teikna skisser over det nye badet og det nye kjøkkenet. Saumfarte nettet for oppussingsforum og interiørbloggar. Førte oppdikta samtalar mellom meg sjølv og bekjente der eg belærte dei innsiktsfullt om baderomsmembran og armatur.

Dagen kom. Annonsen på trykk i Aftenposten, og låg ute på Finn. Leilegheita blei omtala i svært rosande ordelag. Me raudna lett kledeleg der me sat ved kjøkkenbordet og betrakta bileta.

- Skal me ikkje like godt ta kjøkkenet no med ein gong? Rive det, flytte det, og lage det gamle kjøkkenet om til kontor?

- Eller gjesterom.

- Eller barnerom...

- Me må nesten sjå korleis det går med salet først, sa han.

Me kjøpte inn bugnande urter, kubbelys, delikate koppehandkle til visninga. Berre minutt før hordane med interessentar kom trekte eg ut eit brett rykande kanelbollar frå steikeomnen, som spreidde herleg lukt i heile leilegheita. Under visninga sat me nervøse oppe i den nye og tromma med fingrane mot bordflata.

«Kanelbollar», las han høgt frå nettet: «Dersom det luktar kanelbollar under visninga er det all grunn til å bli mistenksam. Dette blir gjerne brukt til å dekke over dårleg lukt og fuktskader».

- Men det er jo ikkje fukt der?

- Nei, eg veit jo det! ropte han. Men det vil dei jo no tru!

- Men kanel luktar jo så godt? sa eg forfjamsa.

Telefonen ringte like etter. «Det går litt treigt akkurat no», forklarte meklaren.

- Det kjem sikkert fleire folk på neste visning, sa eg. Og då skal eg ikkje steike kanelbollar. Gjeldsslave, såg eg at han tenkte. Millionlån saman med ho der. Stans i boligmarknaden. Eit oppussingsobjekt, utan råd og utan evner til å pusse opp.

«Nordmenn overvurderer si eiga økonomiske framtid», sa dei i radioen neste morgon. I rein distraksjon bestilte eg to kokebøker på nettet. All den gode maten eg skulle lage på det nye kjøkkenet, eg såg for meg dei vakre middagsgjestene (eg kjente ingen av dei), det det klirra i glas, latteren hang laust. Eg kom over ein artikkel om eit voksande problem: det såkalla Peter Pan-syndromet. Yngre generasjonar som ikkje greier å bli vaksne og ansvarlege. Som taklar all motgang med forbrukslån og hamnar på Luksusfellen.

Me kjøpte inn nye urter til neste visning. Tromma atter med fingrane. Telefonen ringte på ny.

«Det er rett og slett bom stans for tida», sa meklaren.

Han stod med telefonen mot øyret og nikka, drog handa over ansiktet.

- Me må belage oss på at det blir litt smalhans framover, sa han etterpå.

Eg svelgte.

- Dei tinga me hadde tenkt å kjøpe, dei må me vente litt med.

- Ja.

- Og oppussinga, sjølvsagt.

Han gjekk og la seg. Eg sat på det framtidige barnerommet og bladde gjennom katalogar for badet. Det var utruleg kor stor prisforskjellen mellom dei billegaste og dei dyraste servantane var. Skal ein først kjøpe servant, bør ein iallfall halde seg unna dei simplaste, tenkte eg. Og kanskje like gjerne slå til og med ein dobbel, til barna.

Me hadde ei visning nummer tre. Ingen dukka opp. Nummer fire. Ingen dukka opp.

«Okei, gode nyheiter», sa meklaren entusiastisk midt i tunfiskmiddagen. Dei nye utgiftene våre var blitt merkbare. «Det er ein spekulant som kanskje er interessert.» Me jubla: ein spekulant! Ein representant for jordskorpas rotter er interessert i å kjøpe! We love life!

Meklaren ringte opp att like etterpå.

- Kva sa han, kva sa han?

Han la telefonen frå seg.

- Ingenting, Tingeling.

Armane hans hang slapt ned.

- Det går ikkje an å saksøke banken for å ha gitt oss lånet?

Eg såg for meg kva me kunne gjere på badet for erstatningssummen. Han rista berre sakte på hovudet.

- Eg sel meg ut. Du kan bu på barnerommet og leige ut resten.

- Det kjem til å gå bra, sa eg trøystande.

Han såg tomt rett ut i lufta. Lukta frå badet låg som ei mørk, tung sky mellom oss.

- Me kan ha eit fat med kanelbollar der inne.

Lik Dagbladet Meninger på Facebook

Meninger rett i innboksen?

Meld deg på vårt nyhetsbrev for å motta ukens viktigste saker fra Dagbladet Meninger hver fredag. Nyhetsbrevet kan inneholde annonser. Du kan når som helst melde deg av.