KONSPIRASJONSTEORETIKER: Nynazisten Varg Vikernes bygger sin konspirasjon på at det er sionistane som styrer statsmakten og byggjar grunnen gjennom sine mange reguleringar for multikulturalisme. Foto: Ingun Mæhlum
KONSPIRASJONSTEORETIKER: Nynazisten Varg Vikernes bygger sin konspirasjon på at det er sionistane som styrer statsmakten og byggjar grunnen gjennom sine mange reguleringar for multikulturalisme. Foto: Ingun MæhlumVis mer

Det høgreradikale paradokset

Høgreekstremisme må ikkje blandas med høgreradikalisme.

Meninger

Toårsmarkinga for 22. juli-massakren er over. Vi er på nytt blitt minna om høgreekstermismen og kva konsekvensar det kan bli når den blir teken ut i praksis. Men høgreekstremisme må ikkje blandas med høgreradikalisme.

Høgreradikalisme i Europa, kan vi seie, er eit samleomgrep på politiske parti og rørsler til høgre for den parlamentariske konservatismen. Høgreradikale parti kan anta nynazistisk eller nyfascistisk form, avhengig av dei politiske tradisjonane i vedkomande land. Eller dei opptrer som legale politiske parti.

Høyreradikalisme er ikkje automatisk høgreekstremisme, men meir høgrepopulisme, for dei høgreradikale fungerer gjerne innanfor ordinære demokratiske rammer, og aksepterer ikkje opent bruk av vold i politisk samanhang. I blant kan høgreradikale rørsler og parti forfekte ei utviding av demokratiet på enkelte område. For eksempel kan dette framkomme gjennom forslag om meir bruk av folkeavstemmingar fordi «staten» er ein hovudfiende.

Dei høgreradikale er tilhengarar av konspirasjonsteoretiske tilnærmingar til politiske spørsmål. Eit kjennemerke ved deira konspirasjon er deira oppfatning av at marxismen lever i den rådande politikken, men tilslørt. For eksempel hevder Peder Jensen (alias Fjordman) som eksponent for dette i sine tekster frå 2007 at «ikkje berre har marxismen overlevd, men den trives og har vekst seg sterkare i vår tid.

Venstreorienterte idear om multikulturalisme og det gode med opne grenser er blitt hegemoniske i den offentlege debatten, motargument er blitt demonisert. Dei (marxistane) gøymer sine intensjonar under omgrep som «likskap», «antirasisme» og «toleranse»». Nynazisten Varg Vikernes bygger sin konspirasjon på at det er sionistane som styrer statsmakten og byggjar grunnen gjennom sine mange reguleringar for multikulturalisme.

Artikkelen fortsetter under annonsen

Antirasisme og toleranse er verdiar som blir ivareteke ved lovgjevnad og regulering i vårt liberale demokrati. Dei høgreradikale viser derfor djup skepsis til det liberale demokratiet, men framhever i staden nasjonal identitet som berande kraft i ei demokratisk styringsform. Derfor er verdimessig tradisjonalisme og støtte til tradisjonelle element i samfunnet (som bønder, arbeidarar og sjølvstendige næringsdrivande i små bedrifter) framtredande trekk. Eksempel er Front National i Frankrike som stend for kvinna si tilbakevending til familien og sterk understrekning av disiplin i familie og skole, samt kritikk av moralsk utgliding i samfunnet. Folkeavstemningar blir gjerne hylla som nasjonal styringsmetode.

Konspirasjonsteoriane som forkynner skjult marxisme og sosialisme som underliggjande styringsform og ideologi er utbredt i europeiske land. Det ser ut som om dette kommer av at hos de høgreradikale i Europa og Norden blir marxisme og sosialisme forbundet med statlege inngrep, reguleringar og skatt, kort sagt så forbinder dei nettopp dette med den mye omtala nye reguleringsstaten som sidan 1980-tallet er blitt den dominerande statsform i dei vestlege demokratia.

Dei høgreradikale gjer derfor motstand mot denne type statsform som viser seg tydeleg ved den motstanden desse grupperingane i alle land yter mot EU. EU er ein reguleringsstat som styrer ved lover og reguleringar, mens medlemsstaten må sørgje for finansiering sjølve gjennom skattesedelen. Den frie marknaden er bra for dei høgreradikal, mens alt som lukter av stat er dårleg og skaper ufridom. Motstanden mot innvandring, stat og skatt er kjent frå vårt eige høgreradikale Frp. Tilsvarande motstand blir framført frå tilsvarande parti i Norden slik som Dansk Folkeparti, Sverigedemokratene og Sannfinn.

Vi står her ovanfor eit paradoks. Høgreradikalismen i vår tid og rørsla sine konspirasjonsteoriar har sitt utgangspunkt i nyliberalismens djuptgripande og innebygde motseiingar, nemleg forkynninga av personleg valfridom, marknad og individuell sjølvråderett. Men for å oppnå valfridom, ein fri marknad og nasjonal sjølvstende, må samfunnet reguleras. Dei høgreradikale biter eigentleg seg sjølve i halen når dei forkynner sin nyliberale ideologi. For i kjølvatnet av dette fylgjer, utan at dei erkjenner det, reguleringa.

I dag er det verken marxistisk eller sosialistisk politikk som skaper regulering, men tvert i mot nyliberalismen. Avregulering og marknadsorientering av tenester, velferd og individuell handling, saman med rettleikskrav, har skapt eit enormt behov for re-regulering og kontroll.

Den internasjonalt anerkjente teoretikaren på dette felt, G. Majone, klargjorde problemet allereie på 1990-tallet. Han skreiv nemleg at «Privatisering og avregulering har skapt vilkåra for framveksten av den nye regulerande stat som erstattar den gamle sosialdemokratiske styringsstaten. Tillit til regulering som styringsprinsipp heller enn statlig eigarskap, planlegging og sentraladministrasjon pregar fullstendig reguleringsstatens styringsmetode». Denne tilliten til regulering gjeld både den ordinære høgresida og venstresida i politikken.

Men det er denne styringsmetoden dei høgreradikale angriper utan å forstå sin eigen rolle i utviklinga av nettopp denne metoden. De er for ein fri arbeidsmarknad, men ynskjer regulering for å hindre innvandring over grenser til nasjonalstatane som fylgje av denne fridomen. Dei høgreradikale er radikale fordi dei fremmer ekstreme standpunkt når det gjeld nyliberal utfolding på ulike område i samfunnet, samtidig som dei altså angrip aggressivt med sin populisme dei rammer samfunnet sett opp for å realisere denne utfoldinga. Dei angriper altså grunnlaget for sin eigen nasjonale fridomselskande ideologi.

Høgreradikalismen er i vår tid den liberale reguleringsstaten si alvorlege mørke bakside.