Dikt som snakkar

Trass nokre unødvendige dikt, overtydar Haagensen igjen.

BOK: Med den lett psykologiserande og ikkje heilt vellykka tittelen «Hvorfor er jeg så redd?» er produktive Nils-Øivind Haagensen attende med nye og til dels lange, snakkesalige dikt. Her og der vert ein som lesar gripen av ei kjensle av at ikkje alle desse dikta verkar like nødvendige, ikkje verkar like viktige å skriva, men det er ikkje ei kjensle som varer lenge. For Haagensen har verkeleg opparbeidd seg den kjensla for stil og form som gjer at han får det han skriv til å verka medrivande, og han er i stand til å laga leseverdige dikt av det meste. Etter at eit litt for stororda dikt startar det heile med linja «jeg dør hver dag» der dikt-eget «prater og ler» og «kjenner etter» og «kjenner det/(du vet)/det som finnes/ i det som ikke finnes»plasserer han bokstavleg talt beina på eit konkret golv, «Brogata fem i Ålesund nitten/syttitallet» barndommens golv, og samstundes med at ein tanke om Mor Godhjerta dreg forbi oss, så tek det til å svinga av teksten, og det svingar seg opp og inn i nåtida, og Haagensen overtydar, Haagensen overtydar alt i meg som kan lesa dikt, om at dette er poesi, dette er god svingande, drivande poesi som har det spesielle «som finnes i det som ikke finnes».

Omskapar

Nils-Øivind og «alt det navnløse rundt oss og mellom oss» svingar med. Og ja, ein tenkjer igjen på Jan Erik Vold når Nils-Øivind som vaksen mann låser seg inn i Christies gate i Oslo, og når han fortel om kva bustadar ei kvinne har flytta frå og til, korleis detå flytta slik, kan føra til at ein ikkje er heime verken der ein flytta frå eller dit ein flytta til, noko mang ein Vestlandsforfattar som har studert i Oslo veit ein god del om. Haagensen dreg naturleg inn andre forfattarar han les med utbytte i sin poetiske samtale med verda. Og skriv om Kerouac, Christiansen og Neruda, ogikkje minst ein utruleg tekst om når William Shakespeare brenn sine brev.Stort sett er det lange fine dikt, men her er også kortdikt, der bare ein bokstav er det som endrar det til poesi: du soverlyset på i det andre rommetdøden på gløtt Og her er andre fragmentariske observasjonar som verkar mindre eksistensielle, av svenske skuleelevar på tv og nokre oppramsande og relativt uinspirerte linjer om redsleuttrykk som gjev ein ei kjensle av at dei skal oppfylla tittelen. Men han kan like gjerne lykkast skikkeleg når han tek utgangspunkt i ein tilsvarande observasjon av ei jente på trikk nummer sytten som korsar seg før ho et ei brødskive frå matboksen. Og då slynger han orda sine opp, opp og ut frå dette biletet. Opp i luft og inn i kyrkjerom og det fungerer. Det fungerer så det kjennest.

Gyldige uttrykk

Og alt det som fungerer, gir oss dette sterke inntrykket av at Nils-Øivind Haagensen er ein poet som skriv livet sitt inn i dikta, og som omformar det som skjer i han og omkring han til poesi. Som oftast klarer han å gjera det til gyldige uttrykk som utvidar seg og opnar for ei livskjensle, eit innsyn i mennesket og eit friskt utsyn på verda.