Dylan på torsheimsk

- Eg syng like stygt som Dylan. Det har vi felles, fastslår sunnfjordkunstneren Oddvar Torsheim (60). Plata med Dylan på nynorsk kommer på nyåret.

FØRDE (Dagbladet): Oddvar Torsheim vrenger øynene og kauker Dylan på nynorsk:

Idi Amin gav oss vitamin, rett frå sitt kjøleska-ap.

- Der lå alle hovuda av hans elskerinner, kommenterer Torsheim.

Tangled up in blue, synger Bob Dylan. Det gjør ikke Oddvar Torsheim. I Halbrennslia i Førde mellom litografier, kosmisk-komiske tegninger, maling og flagrende girlander går det helst i zulu-blues. Han skriver ferdig sin Dylan. Plata kommer på Tylden & Co på nyåret.

- Eg budde 6= år i underverdenen i København. Då gjekk det i Beatles og Dylan og Rolling Stones. Det var ei sterk tid. Eg liker ikkje den hip-popen.

Fin form

Oddvar Torsheim har krampe i sjela. Bildene og tekstene må ut.

- Eg har gått til healing for å få energien til å flyte. Eg har kome meg no. Du veit, Nietzsche sa at ein får ikkje ein god tanke av å sitte. Så no går eg. Eg er periodeavhaldsmann, eg, holdt på å drikke opp heile polet i Førde. No er eg i fin form. Eg vil jobbe!

Han synger.

- Sjå ut på golvet, der kjem ein ekte Harry-mann, rusa det er han.

- Bob Dylan synger «Mr. Tambourine Man». Hvorfor synger du om Harry-mann?

- Det er jo så mykje snakk om Harryar no. Det er forskjell på å vere intelligent og intullektuell .

- Hva er du?

- Eg vekslar. Eg hadde ein gong to sekretærar og ein psykolog - no har eg ingen av delane. Du ser det har ikkje vore kvinnfolk her på ei stund.

- Hvis du mener det er rotete her...

- Eg sleit sånn med å vere følsom, no er eg blitt innpåmun . Eg skriv om egne erfaringar, eg har jo sett det meste av sorg og gleder. I København var eg ute om natta og jobba om dagen. Eg har vore sjømann og eg har drukke kaffe på gravens rand. Eg har gjort alle syndene.

Så synger han igjen.

Galt nok

- Hei, kjære dragspelar, drag eit drag for meg, for du spelar jo like godt i regn og tå-åke.

- Når eg snakkar engelsk er det ingen som skjønar kva eg seier. Difor syng eg på nynorsk. Det er system i galskapen her, eg tek berre nokre krumspring.

Torsheim tramper hardt i gulvet så girlanderne disser - fra taket. Så blåser han i munnspillet. Det skjelver i stabler med notatbøker med torsheimske tegninger. Trekkspillet skulle helst vært med, det også.

- Dylan syng nesten like godt som meg.

Oddvar Torsheim selger bilder så det hyler. 300000 mennesker så jubileumsutstillingen hans i fjor. Nå maler han ferdig bilder til en separatutstilling i Galleri27.

- Nokre små, stygge, flisete bilete.

Sier han - Dylan-mann.

- Men jobben min er jo å lage bilder.

På den andre siden av fjorden ligger Naustdal. Det er hjembygda til Torsheim, Kjartan Slettemark og lyrikeren Eldrid Lunden.

- Kjartan Slettemark traff eg ikkje før i 1966 på eit jazzhus i København. Han samlar på skrot, eg prøver å bli kvitt det. Eg kan jo ikkje sende inn bosspannet mitt. Var det stygt sagt? Eg liker å bli erta, eg.

Glinsende oljemalerier av fjord og bjørk og flammende kveldssol datert 1954 hviler i et hjørne.

- Dei malte eg i Naustdal. Det var då tantene mine syntes eg kunne male, det. Det gjer dei ikkje no.

Han vrenger øynene igjen. Blått og blankt.

- Einkvar er seg sjølv nok, det er gale nok.

SEG SJØLV NOK: Einkvar er seg sjølv nok, og det er gale nok, mener Oddvar Torsheim.