Debatt: Rasismeparagrafen

Eg har ein draum

I dette landet er eg knebla. Eg får ikkje seie akkurat kva eg vil.

EIN DRAUM: Eg har ein draum om at retten til å krenke snart vil bli like heilag og ukrenkeleg som retten til eit liv i fridom, skriv kronikkforfattaren. Foto: Shutterstock / NTB Scanpix
EIN DRAUM: Eg har ein draum om at retten til å krenke snart vil bli like heilag og ukrenkeleg som retten til eit liv i fridom, skriv kronikkforfattaren. Foto: Shutterstock / NTB ScanpixVis mer
Meninger

Tenk om eg hadde deltatt i Dagsnytt 18 i debatt med ei mørkhuda kvinne og sagt: «Eg skulle ha valdtatt den svarte fitta di om ikkje pikken min hadde blitt så skitten.» Det hadde blitt eit spetakkel. Om eg hadde føydd til: «Men eg kan jo bruke ein kaktus i staden», så hadde ein eller annan sjølvhøgtydeleg domstol sporenstreks hanka meg inn.

Ei heller kan eg seie at alle muslimar (eventuelt jødar) skal utryddast. I alle fall ikkje om eg ikkje opererer i ei luguber Facebook-gruppe eller i kommentarfelta til Resett. Skulle eg finne på å påstå at Holocaust aldri har skjedd, at det er ein konspirasjon mellom jødar og sosialistar, ein slags «Drøm fra Disneyland», ja, då kan eg berre vinka farvel til Arendalsuka.

Hitler hadde det enklare. Han kunne utan blygsel kalle jødar rotter og kakerlakkar utan at nokon heva eit augebryn. Bortsett kanskje frå dei han kalla rotter og kakerlakkar. Han sa at dei enda til var verre enn skadedyr, og at dei difor måtte eliminerast frå jordas overflate.

Alle som ikkje passa inn i hans ariske idealbilde av den ideelle homo sapiens, omtalte han som Untermenschen. Slikt var uproblematisk i Nazi-Tyskland. Prøv det same i demokratiet Noreg, og nokon slår deg brutalt i hovudet med ein lovparagraf.

Her om dagen gjorde eg saltomortale i rein og skjær glede (ein er aldri for gammal for saltomortalar). Seksten, vi kan kanskje kalle dei intellektuelle, gjekk ut i Aftenposten med eit opprop som kravde at rasismeparagrafen, §185, skal fjernast. Ein paragraf som blei vedtatt i 1970 for å hindre diskriminerande og hatefylle ytringar.

Dei meiner at i eit demokrati må folk leve med at andre krenkar dei. «Juridiske sanksjoner mot rene meningsytringer innskrenker i praksis folkets frihet til å stake ut sin ønskede kurs for landet», er ein del av grunngjevinga. Nemleg! Dei påpeikar òg at det demokratiske ordskiftet «forutsetter muligheten til å fremme alle slags kontroversielle og provoserende synspunkter». Dessutan er dei uroa over aukande bruk av rasismeparagrafen. Ein kan telje på to, tre hender alle dei som har blitt dømde etter paragrafen sidan 1970, så det er ikkje rart dei er uroa.

Eg ikkje bare saltomortalte av fridomsheltane sitt opprop. Eg «yessa» så det ljoma. Endeleg nokon som har skjønt det. Får dei gjennomslag, skal eg ikkje lenger la meg hemme av krav til retorisk kvalitet på det eg uttrykkjer. Då blir det fritt fram for å vere så vulgær, plump, truande, diskriminerande, rasistisk og krenkande eg berre vil. Og folk har ikkje noko dei skulle ha sagt. Dei seksten musketerar har mata meg med håp og draumar.

* Eg har ein draum om at eg ein gong kan seie til alle mørkhuda kvinner (og menn) eg møter på min veg, at eg skal valdta dei med ei eldrake.

* Eg har ein draum om at det også i Noreg skal bli stuereint å kalle alle som ikkje lever opp til A4-formatet av gode, kristne, kvite nordmenn, for undermenneskje

* Eg har ein draum om at eg heilt utan risiko skal kunne skrive lange avhandlingar om at jødar snart må ta innover seg at utryddingsleirane under 2. verdskrig ikkje var det; utryddingsleirar. Dei var arbeids- og omskoleringsleirar. Alt anna er dikt og forbanna løgn.

* Eg har ein draum om at vi fritt skal kunne seie kva vi har lyst å gjere med muslimar, ved å leggje ut bilde av menn som får hogd av seg hendene utan at vi må melde oss inn i fb-grupper som «Fra Folkedypet» og «Fedrelandet viktigst». At vi høgt og tydeleg skal få seie at skal ein bli kvitt ein brysam muslim, er det bare å sende han heim (kvar no heim er) i ein grisebinge full av grisar. At om vi ikkje sender med mat, så ordnar nok svina resten.

* Eg har ein draum om at eg kan få rope ut frå alle tak at analfresande homojævlar ikkje bare er rævpularar, men også dyreskjendarar og pedofile som skal brenne i helvete.

* Eg har ein draum om at det ein gong skal komme ei endelaus Hate Parade oppover Karl Johan utspjåka i fifty shades of brown med digre banner der det står skrive: «Eg krenkar kven eg vil.»

* Eg har ein draum om at retten til å krenke snart vil bli like heilag og ukrenkeleg som retten til eit liv i fridom.

Kva er vakrare og kva bêr med seg meir håp om fred og sameksistens enn eit demokrati der vi fritt, bramfritt og uhemma kan kalle ein spade for ein spade, ein feminist ei «helvetes fitte», ein mørkhuda «nigger og sotrør» og seie til ein same at han er altfor intelligent til å vere nettopp det; same.

Vi må ikkje la krenkodramaqueens legge føringar for kva som er lov å seie til folk. Gjer vi det, blir vi berre hyggelege og pusete medmenneska. Kven pokker har nytte av det? Folk må snart innsjå at om dei skal leve i eit demokrati, så får dei pinadø bite tennene saman og tåle så inderleg vel, den urett som stadig rammar dei sjølv.

Dei fleste uttalingane i denne teksten har eg lånt frå sosiale media. Dette blir garantert søndagsskuleversjonen om dei seksten Aftenposten-opproparane får det som dei vil. Meg har dei mata med enda ein draum. Og denne er våt: At dei skal finne ut at det av og til kan lønne seg å halde kjeft. Men det er vel for mykje å håpe på.

Lik Dagbladet Meninger på Facebook

Meninger rett i innboksen?

Meld deg på vårt nyhetsbrev for å motta ukens viktigste saker fra Dagbladet Meninger hver fredag. Nyhetsbrevet kan inneholde annonser. Du kan når som helst melde deg av.