Hekta: Eg må ha det. Ein dose kvar dag. Foto: NTB Scanpix
Hekta: Eg må ha det. Ein dose kvar dag. Foto: NTB ScanpixVis mer

Sosiale medier:

Eg kjenner eg blir
glad i folk på Twitter

En ode til mikrobloggen.

Meninger

Eg kan like god vedgå det. Eg er hekta. Avhengig. Eg må ha det. Ein dose kvar dag. Fleire. Større og større dosar.

Spaltist

Jarl Wåge

er debattant, skribent og tidligere vinner av forteller-konkurransen «Storyslam». Foto: Sunniva Halvorsen

Siste publiserte innlegg

Det starta i Spania. I ein liten fjellandsby i Andalucia. På ei vekes klassetur med den fabelaktige spanskklassen min. Spansk vinter. Varme ettermiddagar med prat på trappa utanfor hotellet med utsikt mot dalen og fjella.

Elevane snakka om Facebook og Twitter. Eg var datavegrar og duppedingsteknisk tilbakståande. Dei kunne like godt ha snakka eit anna språk. «Kva er Twitter?» spurde eg. Dei sukka og stønna over eit slikt fåkunnig fossil. «Du må ha twitterkonto,» sa Olai. Han kunne like godt ha foreslått at eg skulle byggje eit romskip.

Plutseleg var dei i fyr og flamme. Eg måtte og skulle på Twitter. Dei oppretta konto, teikna og forklarte. Frå den spanske trappa tok dei meg med inn i eit fullstendig ukjent landskap. Hjelpte meg med den fyrste tweeten. «Eg må skrive på nynorsk,» sa eg. «Kult,» sa dei.

Eg famla meg inn i ei flunkande ny, virtuell verd. Fekk følgjarar. Kjørte kampanje for å nå eitt hundre i løpet av ei helg. Det balla på seg. Plutseleg hamna eg i endelause debattar. Om alt. Kjende at engasjementet mitt blei vekt til live igjen. Vi «lika og retweeta». Hissa oss opp. Lo. Tørka ei tåre.

Stadig fleire følgjarar. Enkelte stod fram som meir enn følgjarar. Fekk personlegdom. Eg var i ferd med å få virtuelle vennar. Ein kveld var vi fire fem som tilbrakte timar med å tulle og tøyse. Vi utveksla erfaringar og historiar. Flira og lo. Til natta seig på. Før eg logga av, takka eg for ein aldeles strålande kveld. Som om vi hadde vore i lag på pub.

Etter kvart har det utkrystallisert seg ei gruppe «politiske motstandarar». Som kallar meg radd, venstreekstremist, sexpredator, muslimelskar. Sikkert fordi eg deler alle kronikkar eg får på trykk, på Twitter. Og dei tykkjer det eg skriv er så for jævleg at dei synest det er på sin plass å kalle meg alt dette. Og mykje meir til.

«Blir du ikkje lei deg,» spør dei som likar det eg skriv. «Ekkokammeret,» som dei blir kalla. Det kan eg ikkje tillate meg. Då får eg ikkje gjort anna. Eg vel å le av det. Dessutan triggar dei meg.

Eg er dei eigentleg stor takk skuldig alle som kallar meg elite, brunbeisar, mobbar, sjikanør, svadaleverandør. Utskjellinga er stor kjelde til inspirasjon og har generert den eine kronikken etter den andre slik at eg i dag tør å kalle meg skribent.

Eg kjenner eg blir glad i folk på Twitter. Ikkje glad i som å elske. Eg elskar dei ikkje så det gjer vondt slik eg gjer med min aller nærmaste familie. Nei, eg blir glad i dei for engasjementet deira. For kunnskapen dei deler. Humoren. Vitsane. Ironien. Sinnet. Gleden. Smerten dei tør å stille ut. Sorga dei opplever. Motet dei viser.

«Vi må ha tweetup,» foreslo ei. «Javel?» sa eg. Mester grønn som vanleg. Eit slags stevnemøte, viste det seg å bety. Vi blei ein heil gjeng. Møttes på ein restaurant på Løkka. Nesten som blind date. Virtuelle vennar blei menneske av kjøt og blod.

Neste tweetup med ny gjeng. Møttest heime hos meg. Skulle vidare ut på byen. Vi kom aldri så langt. Bestilte pizza og blei heime hos meg. Vi har blitt ein vennegjeng. Har hatt fleire treff.

Kvar einaste dag. Fleire gongar til dagen må eg innom og sniffe ein dose. Ja, ikkje misforstå. Eg blir ikkje kokainrusa eller høg. Må bare legge igjen ein kommentar, dele ein historie, provosere til debatt, scrolle meg gjennom nye tweetar. Lese siste nytt om Trump. Måpe over til dels absurde tweetar frå den karen. Få med meg tekstar andre har delt. Heie på politikarar. Komme med kritikk.

«Kvifor skaffar du deg ikkje eit liv i staden?» spør enkelte. Det spør eg meg sjølv om òg nokre gongar. Til dømes når eg oppdagar at eg i løpet av desse åra har skrive 79000 tweetar. Syttinitusen! Du leste riktig. Alle på nynorsk. Ja, bortsett frå nokre på engelsk når eg har svart Trump. Som om han les andre sine tweetar!

Når eg blir lettare sjokkert over produktiviteten min, klikkar eg meg inn på ein av følgjarane mine som er hyperproduktiv. Han har 430 000 tweetar. Då senkar eg skuldrene og tenkjer at det er langt igjen.

Dessutan er det det eg har gjort. Skaffa meg eit liv. Eit virtuelt liv i tillegg til det andre. Det som skal levast. Av og til opererer eg i andre SoMe. Stuper for eksempel ned i kommentarfelt til kronikkar eg har skrive. Det er som å kaste seg ut i eit masochistisk gjørmebad. Der blir eg idiotforklara så det held. Har nettopp fått vite at eg er destruktiv, patetisk, motbydeleg, umoden. At mitt etiske og intellektuelle nivå er på lavmål. At eg oppfører meg som ein pubertal jentunge. Alt dette frå ein som samtidig fortel at han blir skremt når han «ser andre kalle folk de motbydeligste ting på nettet».

Då er det å berge seg attende til Twitter som å oppsøke normaliteten, som å lande etter ein turbulent flytur. Ja, nesten som å komme heim til jul. Til ein virtuell klem, eit klapp på skuldera. Eitt og anna godord. Og eg sender ein varm tanke til Olai og resten av spanskklassen min som opna opp denne verda for meg.

Lik Dagbladet Meninger på Facebook

Meninger rett i innboksen?

Meld deg på vårt nyhetsbrev for å motta ukens viktigste saker fra Dagbladet Meninger hver fredag. Nyhetsbrevet kan inneholde annonser. Du kan når som helst melde deg av.