«Eg trur faktisk eg er meir normal enn dei fleste»

BØMLO (Dagbladet): - Eg må bli tatt på alvor, for eg er ein alvorleg mann. Jah. Kenneth Sivertsen har stråhatten på - og de mørke brillene. Håndkleet under, han kom akkurat ut av skapet, hadde gjemt seg litt for gjestene. Men han skulle jo ikke forsvinne i klovnen lenger, Kenneth.

- Sjå, dette har Dagfinn redda meg frå.

Kenneth har løpt ut på verandaen i underbuksa med den svarte pisspottehjelmen på. I fjor sommer var han «einsam flygar» i hjelmen, han hadde nettingstrømper tredd over de hvite lårene. Publikum lo, men Kenneth hadde spybøtte og gråt i halsen bak scenen. Nå spiller han ny kabaret for fulle hus i Gamle Logen i Bergen. «Svunnen ti' lika bli'».

Musikkvennen Dagfinn Iversen er med bak teppet. Manageren Peter Brandt er borte. Nå har Kenneth hvit skjorte og svarte bukser på. Barbeint tasser han rundt på scenen mellom symfoni, gitartoner, imitasjoner og såre dikt.

- Må kjenna jordsmonnet, då må eg vera barbeint, forklarer han og krøller nakne tær.

- Nei, no må eg ikkje begynne å tenke, då går det gale .

EG STEND!

Han tramper beina i golvet, skyter magen fram.

- Eg er på vei heim no.

Svimmel barndom

Ute svimler lubne lønnetrær i vind og sol, blått strekker havet seg utover med grønne holmer innimellom. Et rustent tørke-stativ uten snorer plystrer sprøtt i hagen.

- Berre ikkje skattefuten tar huset, dei kan ikkje det. Her lukter det svimmel barndom. Tryggheten og lengten mot horisonten, det var min barndom.

Han stryker seg langsomt over venstre arm.

- Det er så lett å gjere folk til spennande tullingar. Å bli tatt på alvor har eg ikkje opplevd på lenge. No skal eg spenne opp flygelet og begynne å skrive. Eg vil ha respekt.

Så høres bare plystringen fra klesstativet.

Skjør og sint

Inne i huset har bohemene rallet dagen i forveien - rødvinsflekk på golvet, noteark, gitar, flygel, en sigarettstump.

- Vil dåkke' høyra «Blod og Bensin» - det er den nye plata mi. Den er sint. Den forrige var skjør. Skjør og sint.

Han plukker på en lang tommelfingernegl. Gitarnegl.

- Helst må du bli sint på deg sjølv, du skal sky bitterhet og hevn, få tak i deg sjølv, ellers ender ein i sjølvmord. Det går fint an å grina seg i hel. Det veit eg.

MEN EG STEND, EG. Han blar i en grå skribleblokk.

- Det verste som kan skje eit menneske er når det ikkje har hemmeligheter igjen. Når det blir fratatt vissheten om at noko fantastisk skal skje. Eg veit det, eg har vært der rg.

Slik er vi skapt

Han forsvinner og blir borte. Lenge. Hunden Severin som Kenneth støtt hyler «homo-pinsevenn» etter, har hentet enogtjue pinner før Kenneth er tilbake. Naken. Splitter naken.

- ÅH, JESUS E-E-ELSKER ALLE BARNA, synger Kenneth.

- Ja, slik er vi skapt.

Han strekker seg og tasser inn. Når han kommer ut har han sommerdress på.

- Dåkke' trur sikkert at eg er gal, men eg har tenkt litt. No skal eg spela ein sang eg skreiv til Herborg til den første plata hennar.

- Alle tror at sangene og diktene dine er til Herborg...

- Puh, der føler eg meg litt voldtatt. At det var ei sterk historie, det ønsker eg ikkje å hemmeliggjere eller privatisere. Herborg er ei fantastisk jente som har gitt meg masse. Historia kan ein ikkje fornekte. Eg vil ta vare på dei vakre tingene, derfor spiller eg ei låt eg skreiv til «Haugtussa»-plata til Herborg.

- Severin, ut! Eg blir intervjua av sjølvaste DAGBLADET!

- No skal du høyra «Fri», sier Kenneth når tida er inne.

- Konklusjonen, høyr!

Det var Garborg - noe om å lære av redslene .

Medienisse

Kenneth har fått en flue i kaffen. Han spytter.

- Eg har blitt ein medienisse, ein som klabbar til folk på TV, media vil vite kva eg tenker om bryllupet til Herborg, det er hardt, altså - sjukehistoriene mine er blitt bretta ut, eg er blitt ein slags galning, men eg trur faktisk eg er meir normal enn dei fleste.

- Har du ikke selv invitert til «medienissen»?

- Jo, eg har ikkje vore god, men eg vil ha respekt for den eg er. Eg har ikkje sett rekkevidden av sparka eg har delt ut.

Han puster med åpen munn og vender åpne håndflater opp mot alt det blå og synger;

- Smile, though your heart is aching. Ja, det vil eg sei'. Eg vil heim igjen. Jah.

«Det er så lett å gjere folk til spennan

de tullingar. Å bli tatt på alvor har eg ikkje

opplevd på lenge.»

«Det går fint an å grina seg i hel. Det veit eg.»

KENNETHS VERDEN: I barndomshjemmet på Moster samler kabaret-aktuelle Kenneth Sivertsen (38) tankene og kreftene.