SØKENDE MAIPOET: «Eg vil skrive meg bort. Eg vil skive meg heim. Eg vil skrive meg heil. Eg veit berre ikkje korleis.» Skriver Kirsten Opstad i intervjuet med månedens poet for mai. Foto: Rina Beldo
SØKENDE MAIPOET: «Eg vil skrive meg bort. Eg vil skive meg heim. Eg vil skrive meg heil. Eg veit berre ikkje korleis.» Skriver Kirsten Opstad i intervjuet med månedens poet for mai. Foto: Rina BeldoVis mer

«Eg trur orda veit noko om livet, som eg ikkje veit»

Kirsten Opstad (33) til topps med et dikt fra vaskekjelleren.

Kirsten Opstad er månedens poet i Diktkammeret med et dikt om vaskekjelleren. Eller handler det egentlig tid, eller livet?

I vaskekjellaren snakker vi om alt

Det er ei fin blokk eg bur i. 

I dag traff eg den eg var, 
i trappa frå tredje til andre. 

I femte sto den eg vil være 
og vinka til den eg er.

ko

Uforpliktande møte
Vi ber om et intervju og får følgende svar:

«'I teorien er livet noko heilt anna', skriv eg. Veit ikkje kva orda vil, men trur på dei, at dei snakkar sant. Eg trur at dei veit noko om livet, som eg ikkje veit. Dei har vekta av eit bibliotek i lommane. Støvet legg seg i vokalane, som navlelo. Eg tømer blokkbokstavane i vatnet og nyt lyden av dråpar som drypp frå konsonantar som lukter milo. Eg vil skrive meg bort. Eg vil skive meg heim. Eg vil skrive meg heil. Eg veit berre ikkje korleis. Orda forfører meg kvar gong, til eit landskap eg aldri har vore i, ein kvardag eg aldri har opplevd maken til.»

— Hvordan ble diktet til? Var det en faktisk situasjon som utløste det?

— Vaskekjellardiktet vekte meg og fekk meg til å liste meg inn i stova for å skrive ned eit par stikkord. Det murra i hovudet heile dagen, og før eg gjekk heim frå kontoret posta eg teksten på Diktkammeret. Eg hadde vore på mange visningar etter kvarandre den helga. Leiligheter med og utan vaskekjeller. Eg veit ikkje om teksten om vaskekjellaren er eit dikt. Kva kallar vi dei orda som berre vil stå saman, dei som møter kvarandre og lagar ei trapp, ein kjellar. Eit heilt uforpliktande møte i forbifarten.

— Diktet ditt veldig visuelt, og sterkt romlig. Er tid og rom størrelser du er spesielt opptatt av når du skriver?

— Orda er like utolmodige og augneblinksorienterte som det eg er. Tekstane eg skriv ligg ofte framfor meg om morgonen, som ein draum eg ikkje heilt kan hugse, ei skodde eg veit vil forsvinne ut over dagen dersom eg ikkje forevigar stemninga, med orda som eit slags fotografiapparat. 

Twitterpoesi
Visningene førte Kirsten til en leilighet i en blokk på Kampen:

— Bylivet trekker sjølvsagt inn i det ein skriv om. Eg har begynt å arbeide på eit kontor. Skrivetimen om morgonen er erstatta av sentralbordaktivitetar. Innkomande telefonsamtaler. Eg retter merksemda utover, mot det som hender rundt meg. Det er interessant. Sosialt og einsamt på same tid. Eg tenker ofte på min kjæraste forfattar: Fernando Pessoa. Fabuleringa rundt rutinane, det kollektive. Eg tek trikken i rushtida. Eg et lunsj i ei stor kantine. Eg går i klede utan skrukker. Eg har som mål å skrive ein privat setning kvar dag. 

«ansikt / fald deg ut/ ein ny morgon på kontoret»

Ellers har @madamekirsten blitt fascinert av Twitter.

— Alt ein kan seie med 140 teikn! Høgdepunktet er Helge Torvund sine gjendiktingar av to hundre år gamle haiku; underleg att ei enkel linje med ord kan framkalle så sterke viseulle bilete og stemningar: 

kirsebærtreet
som laga skyer av blomar 
vert trekol 

(Issa, 1813)

Det hender eg kaller meg Kissa, og prøver å tilpasse desse nydelige bileta til livet mitt. Det meste eg  skriv om finnes i ein armlengde rundt meg.
 
med trekolet frå kirsebærtreet
teiknar eg 
ei sky av blomar 

(Kissa, 2012)

Hva i så måte med nicket hun har skrevet månedens dikt under, ko:

— Er du nyslått eller gammel fan av Ko Un, som nylig gjestet Lillehammer og også ble omtalt av Helge Torvund?

— Det er ikkje noko meir mystisk enn initialane mine, smiler poeten.

Byluksus
Kirsten har hatt en rekke dikt på trykk i Dagbladet, og to ganger vært kåret til månedens poet. Første gang hadde hun et kunstneropphold i Paris, sist gang jobbet hun med en utstilling på Jæren. Hun forteller:

 Etter ei fin tid på landet er eg attende i Oslo. Ein herlig by. Det er luksus å kunne gå på Litteraturhuset, teater, kunstutstillingar, konsertar. Eg nyt å være anonym i vrimmelen av folk eg ikkje kjenner. Det er godt å sjå kunsten «live». Det er så mykje som hender i byen. Eg når ikkje halvparten av det eg vil ha med meg. Det er fint å treffe kunstkollegar att. Eg har stor tru på samtidskunsten. Det skjer noko no, ei endring. Eg gler meg til forsettelsen. 

Sier hun og avslutter:

«Ei helg kjem mot meg / eg opnar armane.»

Vi ønsker god helg, med denne juryens kommentar:

Som eit sprang
Psykologen George Kelly har ein gong skildra den rørsle me gjer idet me er i ferd med å gå frå det å vera barn og ungdom til det å verta vaksen, som eit sprang. Me veit noko om kvar me står når me sparkar ifrå, men ikkje kvar eller kva me er når me landar. Det er heller ikkje så lett å endra kurs når me er i lufta. Så nett denne rørsla er ein vanskeleg og sårbar fase for eit menneske. Korleis skal ein velja noko når ein ikkje veit kven det er som skal bera det ein har vald? Når ein ikkje veit kven ein kjem til å vera. Og er ikkje dette noko som ikkje bare gjeld den overgangen frå ungdom til vaksen, men som er aktuelt heile tida for den som vågar å skapa si eiga framtid?

Ei litt omstendeleg innleiing til eit kort og tilsynelatande enkelt dikt. Men det å skape ei slik ramme med nøyaktig nok element kring den eksistensielle opplevinga som dette dreier seg om, er ikkje så lett. I dette diktet vert det skapt eit miljø, ein open sosial og urban atmosfære, bare gjennom dei få orda i tittelen og første linja. Og så, gjennom eit konkret og fortetta språk, nærast minimalistisk, vert desse viktige stega mellom å ha vore, å vera og det å ha eit ønske om kven ein vil verta, plotta inn, linje for linje, og nærast som om linjene var del av ei trapp, trinn for trinn.

Me i juryen vart gripne av dette dynamiske biletet. Diktet plasserer oss i augeblinken, men alt det som augeblinken inneheld av fortid og framtid får òg plass. Det som er sjeldan kost i eit dikt med denne typen problemstilling, er at diktet er så optimistisk, så lett, så fullt av lys og tru på det og dei som er rundt ein. Det er jammen ikkje alltid lett å koma seg opp desse trinna mot der ein ønskjer å vera. Men det vert i alle fall ikkje vanskelegare av å lesa slike aksepterande dikt som dette. Her er eg. På veg. Derifrå og dit. Slik er det. Hei! 

For juryen,
Helge Torvund

• Visste du at Helge Torvund har skrevet over 40 leksjoner i diktskriving? Les dem her og/eller kjøp boka Å våga seg ut i ord (Samlaget 2011).

I juryen sitter Helge Torvund (diktlærer i Diktkammeret), Kristian Rishøi (diktlærer i Skolekammeret) og Maria Børja.

Send inn egne dikt! I DiktkammeretSkolekammeret eller på Dikt.no.