Eg vil ikkje vera med

Eg vil ikkje vera med på den skyttargravskrigen rundt Israel. Eg vil ikkje sitja i nokre av dei to skyttargravene. Eg nektar.

POLARISERT:  Eg sit stadig oftare att med ei kjensle av polariseringa av debatten deler oss opp i to kategoriar. Men kategoriane er ikkje «israelsvenar» og «palestinavenar». Kategoriane er «dei høgrøysta» og «feigingane», skriv forfatter og frilandsjournalist Øyvind Strømmen.
Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB scanpix
POLARISERT: Eg sit stadig oftare att med ei kjensle av polariseringa av debatten deler oss opp i to kategoriar. Men kategoriane er ikkje «israelsvenar» og «palestinavenar». Kategoriane er «dei høgrøysta» og «feigingane», skriv forfatter og frilandsjournalist Øyvind Strømmen. Foto: Håkon Mosvold Larsen / NTB scanpix Vis mer
Hei, denne artikkelen er over ett år gammel og kan inneholde utdatert informasjon
Publisert
Sist oppdatert

I går gjorde eg noko eg sjeldan gjer. Eg sletta to debattrådar eg hadde starta på Facebook, etter at eg opplevde at debatten der tappa meg for energi.

Sidan eg gjorde det vart eg sjølvsagt skulda for å vera feig. Det var inga urimeleg skulding. Eg hadde gått høgt på bana,  med eit innlegg som ironiserte over støtte til boikott av Israel, ja, som kalla idéen om boikott verkeleg, verkeleg dum. Samstundes etterlyste eg israelskritikk frå israelsvenene. Det siste gjekk fleire hus forbi. Det fyrste fekk dei til å tenna på alle pluggar. Kjeften kom. Til slutt orka eg ikkje meir.

Det var ikkje fordi folk var ufine. Det var ikkje fordi dei var usaklege. Det var fordi eg fekk kjensla av at skyttargravene vart spadd opp rundt meg, og at folk var på full fart ned i dei. Det var litt fordi eg vart skulda for å høyrast litt ut som ein hauk, sidan eg ser på Hamas som eit problem.

Og eg kjende at eg ikkje orka. At det var nok. At det i grunnen var altfor mykje. Ikkje fordi nett dei to debattrådane var særleg ille. Ikkje fordi nokon gjorde noko overtramp. Men antakeleg mest av alt fordi den norske debatten om Israel og Palestina i aukande grad fyller meg med mismot.

For å fortsette å lese denne artikkelen må du logge inn

Denne artikkelen er over 100 dager gammel. Hvis du vil lese den må du logge inn.

Det koster ingen ting, men hjelper oss med å gi deg en bedre brukeropplevelse.

Gå til innlogging med

Vi bruker aID som innloggings-tjeneste, med din aID-konto kan du enkelt logge inn på alle våre sider som krever dette.

Vi bryr oss om ditt personvern

Dagbladet er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Vil du vite mer om hvordan du kan endre dine innstillinger, gå til personverninnstillinger

Les mer