Ei bok dei dumme vil mislike

Det Norske Samlaget Ei bok som nektar å oppføra seg fint, og som inntrengjande fortel om poesiens umoglege utgangspunkt.

Det er ei ærleg, til tider desperat bok, som konsekvent nektar å oppføra seg fint. Finn Øglænd spør: Korleis er det mogleg å leva når ikkje noko «storslått og uvanleg» eller - noko «eksklusivt tilfeldig» skjer? Korleis er det mogleg å skriva poesi når «ingenting blir verkeleg»? Han vender heile tida tilbake til dette utgangspunktet.

Me møter her ein slags Bernardo Soares frå Rogaland med nyanserte observasjonar både av ting og kjensler. Her er uro nok til mest alle dikta. I teksten Luka står me framfor ei luke der det står «Tal her». På kafkask vis oppfattar Øglænd dette som ein ufatteleg tillit til språket: «Det kan talast! Det du seier har meining!»

Og han skriv om det retningslause raseriet han ber på. Det vaksne menn snur seg bort frå. Han er ikkje nett ute etter sympati. Men det paradoksale skjer! Dikta er lada med «desperat overskot, kraftfull melankoli, energisk livsfornekting». Dei byrjar å vri på seg når du les, og dreg oss med gjennom gatene i Stavanger, langs irrgangar og kystlandskap, og fram til det «usannsynleg nødvendige», nemleg poesien, der orda, om ikkje alltid verda, brått blir verkelege.