NORSKE HJERTER: Christian Tybring-Gjedde og Siv Jensen på Frps landsmøte på gardermoen i fjor.Foto: Terje Pedersen / NTB scanpix
NORSKE HJERTER: Christian Tybring-Gjedde og Siv Jensen på Frps landsmøte på gardermoen i fjor.Foto: Terje Pedersen / NTB scanpixVis mer

Elleville dager

Vi vet at også fattige ligger og har seg med hverandre selv om årsinntekten brøler «Nei, nei!»

Meninger

Elleville dagar heiter det gjerne når kjøpesenter har kampanjar som skal lokke til seg kundar på jakt etter billege varer.

Elleville dagar blir det òg når Frp har «Ulv-ulv» kampanjar med billeg skremmmepropaganda om innvandring. Det var Siv Jensen som innleia det heile. Her kan eg fort gå på ein smell om eg blir faktasjekka. Rett skal vere rett. Det var Carl I. Hagen som innleia det heile då han for 31 år sidan sa at Noreg er i ferd med å bli overtatt av innvandrarar (den gongen òg!) og leste opp eit falskt «Mustafa brev». Men det var Siv Jensen som innleia vårens ellevill-kampanje.

På Frp-landsmøtet snakka partileiaren om at det ikkje hjelper same kor norske folk er på papiret om dei ikkje er norske i hjartet sitt. Det kompliserte med denne Fifty Shades of Norwegian tilnærminga, er korleis vi skal klare å «granske hjarte og nyrer» for å kartlegge norskheitsgraden. Kanskje ein gründer kan få oppdraget med å finne opp eit apparat a la blodtrykksmålar. Jo høgare trykk, dess betre. 220 over 160; heilnorsk i hjartet sitt. 120 over 80; takk for frammøtet.

I god tid før landsmøtet blei det norske folk informerte om at dei kom til å fremje forslag om forbod mot bønnerop frå moskèar. Den same ungen som avslørte at keisaren slett ikkje hadde klede på seg, såg seg forundra rundt og sa: «Ja, men, det er jo ikkje bønnerop frå moskear i Noreg!» Slike smålege omsyn kan ikkje eit parti i ellevill kampanjeflyt ta. Så dei vedtok å forby desse ikkje-eksisterande ropa. Ein på Twitter forsvarte vedtaket slik: «Vi kan ikkje la bønnerop dominere (!) Noreg fullstendig.»

Artikkelen fortsetter under annonsen

Christian Tybring-Gjedde har sjølvsagt også bidratt med elleville utspel i kampanjen. Han var ein av to skribentar som i 2010 skreiv om multikulturalisme i kronikken «Drøm fra Disneyland». Ein kronikk så krass at han angra seg etterpå. No har hyperliberalisten gått til den andre ytterlegheita. Han vil kopiere Kommunist-Kina sin eittbarnspolitikk. «Fattige bør ikkje få mange barn,» hevdar han. Til Dagsavisen seier han òg at det offentlege må legge føringar på kvar dei skal bu og kva dei brukar pengar på. Ikkje så lett gjennomførbart, kanskje. Vi veit at fattige òg ligg og har seg med kvarandre sjølv om årsinntekta brøler «Nei, nei!»

Om dei no skulle ta han på ordet og ikkje få barn, vil vi stå overfor eit dilemma; Noreg treng barn, massevis av barn, for å oppretthalde velferdsstaten i framtida. Kanskje Tybring-Gjedde må påleggje rikfolk, dei som til dømes tener over ein million i året, å føde mange barn! Fem per hustand, til dømes.

Men Tybring-Gjedde stoppar ikkje der. Den mørkeblå har blitt både for raseblanding, arrangerte ekteskap og multikulturalisme. Nyleg uttalte han at innvandrarar bør gifte seg med nordmenn. To fluger i ein smekk; auka integrering og slutt på gjengkriminalitet som har blitt eit aukande problem i Oslo Øst. Korleis dette skal gjennomførast, er uklart. Busslaster med folk som er norske både på papiret og i hjartet sitt til Grorudda..? Nei, forresten. «Det er fali det.»

Ei venninne av meg bruker å svare når ho blir spurt om ho har vore i Oslo øst: «Om jeg har vært over Akerselven? Nei, vet De nå hva. Jeg har aldri vært østenfor Johan Martin Ferner i Stortingsgaten.» Det har derimot tolv brave Frp-politikarar. Med livet som innsats og det norske hjartet sitt i halsen, tok dei eit kvantesprang over ælva og og langt inn i folk-flest-land. Nærmare bestemt Groruddalen. Det som inspirerte til slik risikosport, er tidlegare nemnte aukande gjengkriminalitet. Dei ville rett og slett jakte på svensketilstandar. I innleigd sightseeingbuss. Folk-flest-transportmiddel var rett og slett for farlege natt til 1. mai.

Studieturistane var forresten ikkje heldige med det som kunne ha blitt ei blond og fin vårnatt. Regn og kaldt og mørkt og utriveleg. Og langt frå slike Wild East tilstandar som dei hadde forestilt seg. Ikkje ein einaste bilbrann, ingen som nappa veskene deira, og det kvein heller ikkje i kuler kring øyra på dei.

Korkje dei utskremte politikarane eller pressen som var invitert med for å dokumentere tilstandane, fekk noko anna å skrive heim om enn at dei var uheldige med vêret. Difor avslutta dei sitt hasardiøse eksperiment lenge før dei hadde tenkt og ba bussjåføren ta dei tilbake til heimens lune og trygge arne.

Skal tru om enkelte i Frp tenker i stille stunder: «Kva om det norske folk plutseleg går lei av skremmebilde om innvandring? Tenk om dei sluttar å vere redde. Kva i all verda skal vi då finne på å snakke om?» Men slike tankar feiar dei fort under teppet. Dette har fungert i over tretti år, så då er det vel ingen grunn til å finne opp krutet på nytt.

Den pågåande kampanjen har minska i intensitet. Men akkurat no sit nok kommunikasjonsekspertar og idemyldrar om stadig nye elleville ulv-ulv-dagar fram mot kommunevalet neste år.

Medan dei jobbar med den saka, får vi andre sjå fram til neste episode av «Sylvi Listhaug hjelper deg (der du er) ved hjelp av NRK» der ho går inn i ei enkeltsak i ein tilfeldig valt kommune med AP-ordførar om ein gammal mann som ikkje får sjukeheimsplass enda han er handlingslamma av redsle for innvandrarar.

Lik Dagbladet Meninger på Facebook