Elva, huset og menneska

Debutant med økopoetisk perspektiv i rolege dikt.

Ei elv og eit hus. Med eit enkelt utgangspunkt skriv Marte Huke gode dikt om vatnet si soge og menneska sine liv. Å oppdaga noko, har det vorte sagt, er å sjå det som alle andre ser, og tenkja noko anna. Det gjer Huke på sitt beste. Men det finst to grøfter å hamne i på denne vegen. Den eine er at setningane vert for enkle, for opplagde og sjølvsagde. Den andre er at ein kan pressa språket for langt i retning av det som er nytt og annleis.

Huke er nok nedi begge grøftekantane innimellom. Den første kan ytre seg slik: «I dag har jeg vært ute, fått lys på ansiktet» (s. 41), og den andre slik: «Du har vindmøller i blikket, og du ber meg velge mellom en snegle og et sandpapir» (s. 22).

Men mest er boka, som har ein vakker storspove på omslaget, full av dikt med ein roleg vasspuls og fine refleksjonar frå levd liv.

Eit økologisk perspektiv minner oss om at «delta» også er eit verb som handlar om å ta del. Dette får Huke fram mellom anna ved at menneske og natur språkleg glir over i kvarandre: «Elva strekker ut en venstrearm, rører ved steinens aksel; her tar verden slutt.» Eg oppfattar ikkje dette bare som ei etnosentrisk besjeling av naturen, men som eit økopoetisk grep som viser dialektikken: «Bølgene slår under øyelokkene dine», og «Overalt finnes skråningar. Neseryggen kaster skygge over munnen.»

Det er ein sympatisk tone i denne boka, og der «vannet skriver landskapet» og «gardinene (...) slikker ut av et vindu» går huset, menneska og elva opp i ei høgare visuell eining som Marte Huke kan vera stolt av.