Fabelaktig skildring

Eit kraftverk drive av gråt.

BOK: Arne Hugo Stølan er ein reindyrka poet som i mine augo er best når han utforskar kva diktet kan vera når det går tettast opp til oss og kviskrar om våre liv med lyden av regn og fråvær. At han med boktittel og tema får oss til å tenkja på krigen, er ikkje noko nytt. Også i «Kildeskrift» (2003) skreiv han sterkt og annleis om krigen, og trekte assosiasjonane finurleg inn i kvardagsobservasjonar: «Fuglene flakset opp og føyk/ gjennom lufta som splinter/etter en langsom eksplosjon.» Tre bolkar

«Invasjonshistorier» er delt inn i tre tydeleg skilde bolkar som tek for seg invasjonstematikken på ulike måtar. Dei to første bolkane er knytt tett saman, i og med at det er tangerande punkt i dei, ein far som har vore i krigen. I første bolken, «Ingen andre steder», møter me ei dotter som først lever saman med denne krigsoppslukte faren som «bærer Stalingrad på skuldrene. /Han bærer krigen inn i datterkroppen./Hun bærer alle tings far gjennom rommene/ut på markene, inn i skogen.», og seinare dreg ho med seg dei tunge inntrykka frå farens forteljingar inn i sitt liv med ein mann

Hun gifter seg med fars krig i en

annen mann.

Hun bærer krigen med seg ut av

senga

inn på badet, ned trappa.

Poeten makter på eit fabelaktig vis å skildra ein aldri tilfredsstilt trong til å bearbeida og leggja frå seg denne udetonerte psykiske granaten, og korleis konsekvensen vert eit retningslaust og fortvila raseri som eksploderer mot det som skulle vorte noko anna og nytt, og som til slutt fører ut mot grensene for sjølve eksistensen.

I andre bolken, «Ryggen av ei støtte mellom støttene», møter me eit dikt-eg som kjem oss svært nær. Slik eg les det er det son og bror til far og syster frå første delen. Her viser Stølan kanskje sitt talent på sitt sterkaste. Ulike framtider

Ei skildring av flaumlys og regn og sorg på ein kyrkjegard, ved «Jordas stille arbeid, jordas kvern./Jeg står i en langsom elting av kropper/kvernet til én stor kropp.» Denne personen «retter ryggen» og har makta å finna ein balanse med minner som gjev han noko å leva vidare med. Og det finst ein fin samanheng der «jeg står inne i regnet/som nesten ikke er regn/men orgelpiper, tynne orgelpiper». Stemninga er her meir forsonande der første bolken er desperat.

Slik viser Stølan korleis eit utgangspunkt kan bera i seg svært ulike framtider. Til slutt kjem me inni «Den stille uke» der Stølan har samle ein del ulike dikt der menneske er invaderte av krefter i samtida, sjåartal, velsmurt nettverk, «gode smil og en utstrakt hånd». Det er eit alvor under og bak tekstane, heile tida, uttrykt i linjer som denne: «Hei! Her er vi alle sammen/på den samme tynne overflata, den samme sprø hinna».