For mykje i Paris

Trass i suggererande lyspunkt vert det noko overpoetisk utpensla over dei fleste dikta.

Ved ei førstegongslesing av denne samlinga kan ein verta ille plaga av at poeten rører seg på eit opphøgd romantisk og ornamentalt plan utan sjølvironisk distanse. Teksten rullar av garde med vakre klangar, baktunge adjektivuttrykk og flotte uttrykk som vert så gåtefulle i sin pompøsitet at dei helst dreg seg unna å tyda noko. Ein vert slått av eit Mehren-syndrom der alle banalitetar er lov, berre dei inneheld ord som «lengsel» eller «uendelig». «Fatter det uendelige vores længsel?» heiter faktisk eit dikt i denne samlinga.

Det heile er heile tida så veldig utpensla poetisk med «glacialt ynglende tonerækker» at det er vanskeleg for ein stakkars lesar å få kontakt med teksten og kjenne at opplevingane som slår med så store venger, får luft å pusta i.

Det vert altfor mykje av for mykje, og Tafdrup viser oss for mange gonger at ho er flink til å sitera djupsindige ting og omskriva verda med vakkert språk. Det blir ikkje verda meir djupsindig eller vakrare av.

Så er det likevel slik, som det rg er hjå Mehren, at nokre av desse tekstane eig ei suggererande kraft som voggar deg med og inn i ei reiseoppleving, ei gjenkjenneleg glede, eit minne om ein far frå barndommen, eller rett og slett ei kjærleiksstund.

Om det ved nærare ettersyn burde strammast inn og lukast ut, så skjer dette: ein fell inn på Pia Tafdrups klanglege bølgjelengde, og ein er inne i hennar poetiske verd, der ho skriv nært og sanseleg om snø så ein høyrer og lukter seg inn i eit vinterrom til «en klokke av stilhed» og «en knirkende sti / under granerne», og om seg sjølv at « jeg er hofte og skuldre, / jeg er nakke og hæl.» så ein trur det og ser det.