Fragment av natt

Vakre, men frittflytande dikt om tid, regn og natt.

BOK: Det finst eit stramt og dyktig grep tvers igjennom denne diktsamlinga. Men ei kjensle av at ting flyt isolert i eit poetisk univers av natt og regn, oppstår ganske snart. Sjølv om det er eit omfattande perspektiv over tilfanget av stoff, kan det bli for lite samla.

Dikta vert for fragmenterte og flyt forbi som glimt som ikkje får festa seg.

Det handlar om tid og utsikt, «tid som en knivsegg, en død horisont» og «tid som stikker innom, svingar rundt og drar». Det handlar om tid og regn og snø, om «hvordan snøen får plenene til å sveve» og det handlar ikkje minst om natt. Nokre av desse vakre små dikta gjev klar meining straks, medan andre gjev frå seg meininga litt etter litt. Og til slutt finst det for denne lesaren visse linjer og bilete der element stikk seg ut som søkte eller så tydeleg konstruerte ut frå eit poetisk siktemål, at dei ikkje glir på plass i diktet sjølv etter mange gjennomlesingar.

Det finst noko umotivert over ein del av desse arbeida. Dikta får innimellom ein overtone av å vera øvingar i poetisk omskriving av kjensler og observasjonar.

Men eg seier dette med ein viss ambivalens, fordi eg er glad i fragment og kortdikt, og ikkje så oppteken av at ting skal vera forståelege eller heile.

Og Hanne Bramness er ein poet med stor sans for nettopp fragment. Ho arbeidde med dette alt i debutsamlinga si, «Korrespondanse» (1983), og dei nye dikta er ofte veldig vakre. Som slipte steinar. Men noko her vert for detaljfokusert. Det glitrar utan å festa seg. Dei manglar noko kring seg, eit rom eller noko å speglast i. Av og til opnar ho likevel opp, slik at bileta tek innover seg eit større perspektiv og byrjar å senda frå seg spenning til gjenkjennelege erfaringsområde. Det kan vera av erotisk karakter, med nostalgiske bilete eller med sterkt dødsmedvit. Då grip det tak.