FORBLØFFANDE: Terje Dragseth har skapt eit stort språkleg rom der me kan oppleva forbløffande ting.

Foto: Bjørn Langsem / Dagbladet
FORBLØFFANDE: Terje Dragseth har skapt eit stort språkleg rom der me kan oppleva forbløffande ting. Foto: Bjørn Langsem / DagbladetVis mer

Han endrar vår oppfatning av kva dikt kan vera

Terje Dragseth skaper forbløffande språklege rom.

Les intervju med Terje Dragseth her.

ANMELDELSE: «Sitting/holding your eight hands/on the bank of the dry red canal» skreiv den britiske poeten Adrian Henri i eitt av fire små science fiction-dikt som var dediserte til den nyleg avdøde forfattaren Ray Bradbury. Han las dei på ein måte ein aldri gløymer og endra vår oppfatning av kva eit kjærleiksdikt kunne vera.

Science fiction-diktsamlinga «Bella Blu» av Terje Dragseth er enormt omfattande og imponerande og endrar òg vår oppfatning av kva dikt kan vera.

Boka inneheld ei vidopen forteljing som gir rom for tolking og assosiasjonar. 270 sider fulle av forbløffande linjer og formuleringar som svingar seg som akrobatiske regnbogar og syntaktiske romskip i språket.

Vakker, blå planet
Ein kan sjå på Bella Blu som eit bilete på vår eigen vakre, blå planet. Då vert undertittelen «Håndbok for verdensrommet» å forstå som ei handbok for rommet me er i. Svevande som me jo er med store stadar, vekslande biotopar, snø, hundar og soldatar. Mangt i boka vert forståeleg innanfor ei slik ramme. Men mykje vert heldigvis verande gåtefullt.

Boka er ei fragmentforteljing som kan minne om «Aniara» av Harry Martinson; som jo hadde undertittelen «en revy om människan i tid och rum». Det enorme skipet Bella Blu dreg òg gjennom verdsrommet på ei ferd mot det ukjente. Loggboka som samlinga hovudsakleg er sett saman av, startar på den sjuande dagen, straks skapinga av jorda er sluttført. Og loggen startar med: «Vi kan ikkje forstå verden med ord». Og på Dag 1292 heiter det: «Galaksen består av metaforer.»

Pregnante poetiske bilete
Med eit omslag som minner om ei astrologibok for vidaregåande skule, møter me i tillegg til loggen to røyster som er kalla VOICE OVER. Den lille prinsen med det store hodet, Den geometriske jenta, Hunden med den selvlysende pelsen og Nattbudet er andre viktige figurar. Rundt desse spinn Dragseth sitt nett av dikt. Ikkje i ei eintydig narrativ linje, men med ei blanding av kjent og ukjent. Nokre loggar er så rare at ein knapt forstår dei. Men ofte er dei slåande, vakre, innsiktsfulle og gåtefulle; «Brødet inneholder alt vi vet.»

Nokre VOICE OVER-innslag verkar mindre inspirerte og spenstige. Ein får ein mistanke om at dei er meir konsept-konstruerte, men det kan vera fordi dei er maskinelle røyster. I tillegg til Dragseth si evne til å igjen og igjen skapa pregnante poetiske bilete, vert me fascinerte av hans eineståande evne til å skape språk, til å lage nye ord og ordsamansettingar som får fram det uhøyrte, det usette. Gong på gong ser må korleis dei rare bileta hans får oss til å sjå verda vår i nytt lys, i det som Adrian Henri med eit ord frå André Breton kalla for earthlight, clair de terre, jordlys.