Håpet brast

Er det røyster eg høyrer? Eg ser meg rundt.

Eg er som ei fille, og graset er brunt.

I kyrkja på søndag gjekk ho rett forbi,

å gløyme henne, vil ta svært lang tid.

Eg søkk ned, søkk ned i ei myr.

Alt eg har, alt eg har går over styr.

Sorga lenka meg fast då håpet brast.

Du gøymer deg bak eit tjukt hardt skal,

og vil ikkje sjå meg, du gjer meg gal.

Kvar vart det av det vene, som var her før?

Der hjartet mitt var, er eit stort sår som blør.

Eit blikk på deg, og det går som det går,

som om verda har slukt meg med hud og med hår.

Sorga lenka meg fast då håpet brast.

Eg har møtt så mange, og har gløymt nokre og.

Trudde nokre var vener, men vart lurt av det eg såg.

Det er steinar og tornar langs den vegen eg går.

Himmelen blør og er full av sår.

Eg fann mi verd, fann mi verd i deg.

Men kjærleiken din var ikkje for meg.

Sorga lenka meg fast då håpet brast,

Artikkelen fortsetter under annonsen

lenka meg fast då håpet brast.

Vinden i Chicago, har frose meg blå.

Røyndommen er ikkje så lett å forstå.

Noko varer lengre enn du skulle tru,

noko er så seigliva, at det er ei gru.

Det er deg, berre deg tanken min kvernar om,

men du ser ikkje meg, eg kjenner meg tom.

Sorga lenka meg fast då håpet brast.

Eg har bil, hus og hage, og pengar i fleng.

Men det er ikkje nok til alt det du treng.

Eg ville elske og verne deg kvar einaste dag.

Eg vil aldri gløyme gleda vi hadde i lag.

Du er så vakker og god, eg går på knea for deg.

Du har'kje peiling på kva du gjer med meg.

Sorga lenka meg fast då håpet brast, lenka meg fast då håpet brast.