Håpet brast

Hei, denne artikkelen er over ett år gammel og kan inneholde utdatert informasjon
Publisert

Er det røyster eg høyrer? Eg ser meg rundt.

Eg er som ei fille, og graset er brunt.

I kyrkja på søndag gjekk ho rett forbi,

å gløyme henne, vil ta svært lang tid.

Eg søkk ned, søkk ned i ei myr.

Alt eg har, alt eg har går over styr.

Sorga lenka meg fast då håpet brast.

Du gøymer deg bak eit tjukt hardt skal,

og vil ikkje sjå meg, du gjer meg gal.

Kvar vart det av det vene, som var her før?

Der hjartet mitt var, er eit stort sår som blør.

Eit blikk på deg, og det går som det går,

som om verda har slukt meg med hud og med hår.

Sorga lenka meg fast då håpet brast.

Eg har møtt så mange, og har gløymt nokre og.

Trudde nokre var vener, men vart lurt av det eg såg.

Det er steinar og tornar langs den vegen eg går.

Himmelen blør og er full av sår.

Eg fann mi verd, fann mi verd i deg.

Men kjærleiken din var ikkje for meg.

Sorga lenka meg fast då håpet brast,

lenka meg fast då håpet brast.

Vinden i Chicago, har frose meg blå.

Røyndommen er ikkje så lett å forstå.

For å fortsette å lese denne artikkelen må du logge inn

Denne artikkelen er over 100 dager gammel. Hvis du vil lese den må du logge inn.

Det koster ingen ting, men hjelper oss med å gi deg en bedre brukeropplevelse.

Gå til innlogging med

Vi bruker aID som innloggings-tjeneste, med din aID-konto kan du enkelt logge inn på alle våre sider som krever dette.

Vi bryr oss om ditt personvern

dagbladet er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer