SYMPTOM: - Eg er sikker på at kvar einaste gong eg kritiserer Frp, vil eg bli hata av nokon av dei same menneska som vil elske meg kvar gong eg skriv kritisk om islam, skriver artikkelforfatteren. Han mener også det at Siv Jensen (t.v.) ikke vil unnskylde Ulf Leirsteins (t.h.) oppførsel på Facebook, er symptomatisk.
Foto Knut Falch / SCANPIX .
SYMPTOM: - Eg er sikker på at kvar einaste gong eg kritiserer Frp, vil eg bli hata av nokon av dei same menneska som vil elske meg kvar gong eg skriv kritisk om islam, skriver artikkelforfatteren. Han mener også det at Siv Jensen (t.v.) ikke vil unnskylde Ulf Leirsteins (t.h.) oppførsel på Facebook, er symptomatisk. Foto Knut Falch / SCANPIX .Vis mer

Kommentarfeltkommentar

Eg fekk ei surrealistisk kjensle av å vere den som hadde opna opp for kaskadar av grums.

Debattinnlegg

Kommentarfelt, denne beksvarte, sydande pølen av hat, edder og galle, var ei verd eg heldigvis slapp å forhalde meg til. Trudde eg. Men det var før eg den 2. mai i år fekk ein kronikk kalla «Blåvasking av politikk» publisert i Dagbladet. Der tok eg eit kraftig oppgjer med populismen i Frp og hevda at Siv Jensen aldri kjem til å ta avstand frå populistane i eigne rekker. Dermed braka det laust i kommentarfeltet. Som om eg hadde funne nøkkelen til himmelens sluser.

Meldingar tikka inn fortare enn croupierar i Las Vegas kan telje pengar. Kronikken hadde trakka rundt på ømme Frp-tær. Denne skribenten måtte ikkje innbille seg at han hadde aning om kva han snakka om, og han skulle sanneleg få vite kvar David kjøpte både øl og andre godsaker. I løpet av to dagar hadde blåvaskinga fått meir enn femten hundre kommentarar - i tillegg til alle som var så grove at dei blei modererte bort. Mange rasande innlegg viste meg sporenstreks at ukjært barn også har mange namn.

Eg var kunnsakapslaus. Hjernedaud. Ei skam for skulen eg jobba på. Rektor måtte snarast sparke meg før eg forårsaka uopprettelege skader i unge sinn. Dessutan skreiv eg på fjøsmål som ingen kunne forstå.

Politisk var eg så schizofrent mangefarga at regnbogen berre kan gå heim og legge seg. Eg var venstreekstremist, må vite, i tillegg til antisemitt, nasjonalsosialist, kommunist og islamelskar. Og korleis ville eg, som våga å kalle element i Frp for høgreekstremistiske, like å bli kalla pedofil?

Mange av dei mest rasande innlegga som moderator etter kvart fjerna, var totalt blotta for argumentasjon. Dei var reinhekla utskjelling. Nokre svarte eg på og påpeika at det kunne vere interessant å få høyre kva dei reagerte på i teksten slik at vi kanskje kunne diskutere. Det var det ingen som gadd svare på. Det fekk då vere måte på å kaste perler for svin.

Eg må vedgå at det var heftig å plutseleg vere den som sto midt i raseriflaumen. Eit gudsord frå ytre Nordfjord kan bli skremt av mindre. Men så tenkte eg at nei; dette er berre latterleg. Så eg bestemte meg for å riste det av meg. Høgtlesing frå kommentarfeltet blei underhaldning på festen eg var på om kvelden. Det blei i sanning ein komikveld.

24. august hadde eg ny kronikk i Dagbladet; «Ansikt til ansikt». Denne var sterkt kritisk til organisasjonen IS, samstundes som eg sa eit klart og tydeleg «Ja» til niqab- og burkaforbod i Noreg. Det sat langt inne å skrive denne teksten. Ikkje fordi eg var redd for å hisse på meg radikale islamistar. Nei, det eg frykta, var å bli trykka til brunflekka bryst og få klamme omfamningar frå ekstrem norske høgreside.

Ikkje før var kronikken publisert, før det enda ein gong syda i kommentarfeltet. Denne gongen skjelte ingen meg ut. Snarare tvert imot. Eg visste verkeleg kva eg snakka om. Endeleg ein som hadde peiling. Det var terningkast fem og seks over heile linja.

«Glimrande artikkel,» skreiv ei. «No må vi jammen sjå å få kasta alle muslimar ut av Noreg.» Andre meinte at det norske folk ein gong for alle må få seie nei til all innvandring i ei folkeavstemming. «Horepartiet AP har øydelagt Noreg med å sleppe det muslimske pakket innover landegrensene,» hevda ein annan. Nokon var overtydde om at muslimar snart er i fleirtal i Noreg, og då «blir det sharialover og burkatvang over en lav sko».

Hundrevis av slike innlegg gav meg ei surrealistisk kjensle av å vere den som hadde opna opp for kaskadar av grums ved ganske enkelt å seie ja til niqab-forbod.

Underleg nok var det berre ein som klaga på at eg skreiv på grautmål. Som ein kommenterte: «Du vet det er en god tekst når ingen klager på at den er skrevet på nynorsk.» Han som klaga lurte på kvifor eg ikkje kunne skrive på norsk. «Siden vi er i Norge lissom.»

Eg kunne ikkje dy meg denne gongen heller og måtte inn og kommentere. Blant anna tok eg tok sterk avstand frå muslimhetsinga og sa at eg ville ha meg fråbede å bli tatt til inntekt for høgreekstrem propaganda. Mange merka ikkje kommentarane, men dei skapte ei viss forvirring hos enkelte. Plutseleg var det ein som fann ut at det kunne vere på sin plass å kalle meg islamofil.

Etter å ha fått over tusen kommentarar, i tillegg til mange av grovare kaliber som moderator saksa bort, i løpet av nokre ettermiddagstimar, sat eg att med ei underleg kjensle av at dei fleste ikkje handla om kronikken min. Den hadde berre gjeve folk eit legitimt påskot til å ause ut muslimhat i all offentlegheit i eit kommentarfelt som fungerer som talarstol for dei som har noko hat å kvitte seg med.

I ettertid ser eg ein klar samanheng i kommentarane til dei to kronikkane. Retorikken til dei som skjelte meg kraftigast ut for å kritisere Frp i «Blåvasking av politikk», finn ein att, med motsett forteikn, hos enkelte av dei som «hylla» meg for «Ansikt til ansikt». Ein ville rive og forby alle moskear i Noreg. Då kommenterte ei anna: «Da må det opp i Frp sine organer. Hvis ikke går det aldri gjennom.»

Siv Jensen blir stadig skuffa, sjokkert og fornærma når nokon vågar å påstå at Frp er eit populistisk parti og er framleis slett ikkje villeg til å ta eit oppgjer med desse kreftene i partiet. Det høyrde vi seinast i Politisk kvarter i P2-Morgen 1. september. Partileiaren blei oppfordra til å be Hadja Tajik om orsaking for at stortingsrepresentant for Frp, Ulf Leirstein, hadde trykt «likar» på ein YouTube video som hevda at Tadjik oppfordra til drap. Jensen meinte det fekk halde at Leirstein hadde bede om orsaking.

Å spå om framtida skal visst vere så vanskeleg. Er det no det? Eg er sikker på at kvar einaste gong eg kritiserer Frp, vil eg bli hata av nokon av dei same menneska som vil elske meg kvar gong eg skriv kritisk om islam. Like sikkert er det at Siv Jensen heller ikkje i framtida vil ta eit skikkeleg oppgjer med populismen i eige parti. Dei populistiske støttespelarane er ein del av sjølve grunnfjellet i Frp, og alle veit at dersom ein rokkar ved grunnfjellet, så vil heile byggverket byrje å vakle.

Lik Dagbladet Meninger på Facebook