Krevjande poesi

Stramt og verknadsfullt frå original diktar

BOK: Om ein ikkje visste betre, kunne ein mest ha halde det for usannsynleg at ein poet av Arvid Torgeir Lie sitt format skulle kunna utvikla seg så langt som han har gjort i eit lite språkmiljø som vårt. Det har skjedd ei fordjuping i stoffet og verda, og ei fortetting av det språklege uttrykket som er så gjennomført og overtydande at heile den nye boka framstår som eit originalt språkleg univers, men med klare og skarpt kritiske referansar til den verd av ting, geografi og media me omgjev oss med.

Utfordring

Den nærast interne ordbruken, kan nok også lukka dikta hans for mange, ved første gongs lesing og få dei til å verka hermetiske, slik ein René Char-tekst kan vera. For det skal ein ikkje underslå; desse dikta er ei utfordring. Slik sett eksemplifiserer denne boka aleine noko av situasjonen til den norske poesien i eit større offentleg rom; dei er krevjande, og dyrebare. Ein må lesa og lesa mange gonger, så opnar dei seg. Orda gjev kvarandre meining. Lesaren får styrka seg med eigne erfaringar og lesebriller, så får desse underleg harde og strålande dikta som minner om krystallar og diamantar, frigjera sin energi slik dei kan.

Fleirtydig

Generelt kan det seiast, at samstundes som Lie heile tida skriv om det doble, det fleirtydige, og det dialektiske i tilværet, så presenterer han i denne boka ein tydeleg dualisme. Han talar om eit lys og ein scene som er frodig-asketisk, som fortel standhaftig på ein fri måte om det reelle, det ærlege. Forenkla kan me seia at dette er det som diktas stemme strever etter og ser på som «det musiske, det ettertenksame». Dette frodig-asketiske lyset er knytt til Apollon og Dionysos. Det ordet som vil vera dei verkelege tinga sin berettar, søkjer å få det frodig-asketiske lyset til å ta plass iseg, det vil vera det vakre og det skakande livet sin berettar. Me aner at det dreier seg om det som god poesi er laga av, men også om det som står fram som eksistensielt truverdig, politisk avdekkande, med livserkjenninga sitt endringspotensial. Men her er altså ògmange vers om ein trinnhetas scene, «trinnhets-glansen scene», her finst det «selgarar av alt» som byter ut «dei verkelege tingas/ audmjuke entré/med sin trinnhets støyande entré». Ja, eg trur dei fleste av oss får klare visuelle bilete på si indre netthinne av kva dette dreier seg om.

Dei utstøytte

Arvid Torgeir Lie byggjer med eksakte og knudrete linjer, eit storarta diktunivers. Og når han i siste bolken tek for seg eit konkret fenomen, nemleg narkomane og tiggarar i hovudstaden; «denne stumme flokken av dei utstøytte og ikkje innbedene» og viser oss tiggar-scenens «glanslause plass» så ser me korleis det språket han har utvikla, også kan seia oss noko vesentleg om slikt som media har bretta ut i sitt språk. Eg har lese og lese og er ikkje ferdig. Så langt vil min rapport frå dette universet prøva å innehalda, om det var mogleg, eit audmjukt utrop: Fabelaktig poesi!