Kven der?

En god debutant som ikkje finst.

BOK: Det er ei bok som skil seg ut frå andre norske diktsamlingar i og med at det er tre personar som skjuler seg bak Mathias Vauldal.

Litt av interessa fell ut av prosjektet når desse personane går ut med fullt namn på innbretten. Då vert det ikkje lenger eit pseudonym, men eit gruppenamn.

Lyrikkgruppa Mathias Vauldal debuterer med ei tradisjonell modernistisk diktsamling. Utprøvinga av ei meir upersonleg, allmenn stemme, kanskje med ein meir språkbasert poesi, eller andre måtar å nytta dette mediet på, er ikkje påtrengjande i boka.

Vauldal landar hovudsakleg på ein «eg»-basert poesi. Og i den grad ein finn dikt som er mindre personsentrerte, er desse faktisk dei svakaste. Det er eg-poesien som fungerer best her. Fiksjonen om Mathias Vauldals erfaringsverd vert såleis etablert. Det er som ein omvendt Pessoa; hjå han delte den eine seg i tre- fire- fem namn, medan det her er tre som samlar seg i eitt.

Det svekker boka at det er ein del uttrykk som bare flottar seg, som «minnenes streikekasse» og «fortapte hotellrom», og nokre forsøk på «lågttravande språk» er mindre vellykka: «mobiltelefonen har ikkje dekning i helvete», til dømes. Men som debutantsamling står boka seg bra, med mange gode dikt.

Dikt som gjennom sitt konsentrerte fysiske språk og originalt formulerte bilete set noko i sving i oss. I dette minnet kan det vakkert stå at «fortiden er et eldet lys» og at «veien føler seg frem i mørket». Og her finst einskilde dikt som er så gode at ein undrar seg på om det blir Vauldal eller nokre av dei tre bak han me høyrer meir frå neste gong:

neste gang det styrtregner

skal jeg gå i skapet

finne frem mine beste sko

og den smale dressen jeg har etter far

og i kiosken nedenunder kjøper jeg en avis

som jeg holder over hodet

hvis det fortsatt regner

mens jeg løper som faen bortover gaten