Lat oss oppdaga Finn Øglænd!

Gjennom antipoetiske øvingar har diktaren kome fram til poesien.

Hei, denne artikkelen er over ett år gammel og kan inneholde utdatert informasjon
Publisert
Sist oppdatert

BOK: Finn Øglænd er både rev og jeger. Han har jakta på poesien og skote seg sjølv i foten. Han har latterleggjort og håna og teke livet av linja han nettopp skreiv.

Men han har òg teke opp i seg mykje av dette beste i moderne poesihistorie. Han er inderleg som vedgåingspoetane, han er vilter som surrealistane og han skriv meir antipoesi enn Nicanor Parra. Dei siste åra har han avdekka sin eigen tvil og desperasjon kring det å skriva modernistisk poesi på ein måte som skrapa dei vakre orda bort.

Grunnfjell

Gong på gong har Øglænd vist fram det eksistensielle grunnfjellet. Men det har jo vore noko enerverande å lesa dikt på dikt om at dikting var umogleg. Nå har noko vesentleg skjedd med diktinga til Finn Øglænd. Han har på ein måte oppstått på ny som den diktar han var i tidlege samlingar som «Flammande mørker».

Nå er han likevel meir mogen, friare, råare og like insisterande poetisk som han har vore antipoetisk. Men også denne boka har to bolkar, og i den siste bolken har revehiet ein ekstra utgang. Med eit par sjølvironiske brev, der forfattaren lar Stavanger kommune løfta poeten til dei store høgder, med parkar i hans namn og statuar av han, ler han alt av det eg nå skal skriva.

For å fortsette å lese denne artikkelen må du logge inn

Denne artikkelen er over 100 dager gammel. Hvis du vil lese den må du logge inn.

Det koster ingen ting, men hjelper oss med å gi deg en bedre brukeropplevelse.

Gå til innlogging med

Vi bruker aID som innloggings-tjeneste, med din aID-konto kan du enkelt logge inn på alle våre sider som krever dette.

Vi bryr oss om ditt personvern

dagbladet er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer