Lyriske blinkskudd

Hildegunn Dale avsluttar trilogi.

BOK: Trass ein tittel med eit nedslite ordspel på engelsk og ei litt tafatt opning av denne boka, som har undertittelen «Ei historie», møter me i denne boka ein poet med evner til å skape linjer med sterk poetisk kraft.

Det inspirerte

Nett som me har sett det i dei to føregåande samlingane hennar. Samstundes er det framleis slik at eg som lesar slit med ein ambivalens. For her er òg noko stillferdig konstruert, irriterande oppstylta og omstendeleg vagt over nokre av desse bileta.

Det er som om ho ikkje stoler nok på at ho verkeleg kan, på det ho kan, på bileta som strøymer ut av henne i ein konkret og samanhengjande vakker flyt. Det er som om ho vil så tydeleg meir, vil noko anna, noko som ennå ikkje er erobra. Difor ambivalensen; fordi det også er noko sympatisk ved det å ikkje slå seg til ro med det ein har funne.

Ved Seinen

Men det forstyrrar dikta. Det kan sjølvsagt vera bra med ei forstyrrande uro, men her vert det eit element av vilje som kolliderer med det inspirerte, for å bruka nokre litt gammaldagse (og gode) omgrep.

Så er det sagt: Resten er godord! For Hildegunn Dale kan vera glimrande.

Eg kunne ikkje

ha sete på sein benk ved sida av Seinen

ein heil dag,

sett på dei lange lastebåtane,

nokre av dei fulle av sand,

i anna enn i det humøret, som om eg søkte

ein kunnskap, nesten heilt tom.

Her er det noko ved negasjonen i opninga og dei siste tre orda som skapar eit fungerande dikt omkring den konkrete observasjonen. Utan faktar, men med språkleg medvit og sparsame verkemiddel, løfter ho biletet opp til eit erkjenningsplan som utvidar det urbane landskapet til eit møte mellom verda og mennesket.

«Arret frå ein nesten tom busshaldeplass,/ at eg var som henne, denne andre, /lys og stum» .

Elles er det jo det norske bygdelandskapet som er hennar domene. Og ho maktar også å kopla natur, lesing og skriving saman med konkrete samtalar og latter på ein måte som gjer godt å lesa.

«Andres skrift skubbar skrift framover. Små glimt/i det andre har skrive. I den flyten som ikkje treng dører/ søkjer eg mot kjøkenet, lyset frå latteren» .

Og eg lar Dale sjølv avslutta med nokre linjer som er så enkle, så klare, og likevel så andaktsfulle, at eg vert fylt av optimisme med tanke på kva denne poeten kan koma til å skapa:

g .

Eg stig opp trinna, skyv døra opp, mot låverommet.

Ei strime lys fell inn, mellom plankevegg og tak.

Det er høgt under taket. Ei kraft finst i alle tin