Vi bryr oss om ditt personvern

Dagbladet er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer

Kultur

Mer
Min side Logg ut

Min ven, Devin

Kva er ein god rappar? Om Devin the Dude, min beste ven eg ikkje kjenner.

Verdas mest sympatiske rappar, full av nestekjærleik og empati. Det høyrest mildt sagt ikkje særleg spennande ut. Eller kva med den andre grøfta: Ein typete type som berre rappar om «wine, women & weed», og skryter av det. Svært uoriginalt. Men så har me denne raringen frå Houston, Texas, som er begge desse figurane i éin. 
Eg veit eg har det med å utrope yndlingsrapparen min i tide og utide. Sanninga er vel at det skiftar, både med tidene og humøret. Men oftast er yndlingsrapparen min Devin. The Dude.

Kva gjer ein god rappar god? Om me tar på oss dei litt nerdete brillene, kan me slå fast at ein rappar treng tre ting: Gode tekstar, godt flow, og ei god stemme. Men det er sjølvsagt ikkje nok. Det finst rapparar som har alle tre, men likevel er uinteressante, for i tillegg kjem alle dei x-faktorane som er vanskelegare å setje på formel.

Devin Copeland hadde si eiga gruppa, Odd Squad, og var ein del av Scarfaces gruppe Facemob, før han debuterte som soloartist med The Dude i 1998. Siste plate til no kom i 2013, den åttande i rekka. Devin kan stort sett velje dei gjesterapparane han vil til låtane sine, for han er «alle» amerikanske rapparars yndlingsrappar, men det store kommersielle gjennombrotet har han aldri fått. Nærmast kom han kanskje då han bidrog på ein låt på Dr. Dres 2001, ei av dei mestseljande hip-hopplatene i historia. Men eg trur den audmjuke Mr. Copeland er svært fornøgd med livet sitt likevel.

Humoren er kanskje den viktigaste ingrediensen i Devins tekstunivers. Men sjølv om humoren til tider er sjofel, er han aldri vondsinna, og der finst ikkje vald. Devin er òg ein eminent historieforteljar. Historiene er kvardagslege, og handlar gjerne om kor nedsliten bilen hans er, og at han ikkje har råd til bensin. Eller om kor irriterande det er når han har hatt vener på besøk, og nokon har tatt med seg alle dei gode sneipane frå oskebegeret, så han ikkje kan få seg ein siste blås før han skal legge seg.

Eller den rørande historia i «She useta be». Her fortel Devin om ei jente han var forelska i på skulen. Ho var altfor fin for han, så ho ignorerte han fullstendig. Ti år seinare møter han henne igjen. No har ho vorte tjukk og einsam, og ho gir han telefonnummeret sitt og ber han ringe. «I couldn't wait to go and tell all the niggas I went to school with / How she used to look like 'Oh, damn!', now she look like 'Oh, shit!' / But before I picked up the phone, I sat back and thought / Maybe she got a problem and it wasn't her fault». Han ringer ikkje til venene sine, men til jenta. Det viser seg at ho har vorte ein god kokk, så Devin fer på besøk, og dei et mat og har sex, og kosar seg heile kvelden.

Devin the Dude er ein hedonistisk og laidback antihelt som lever etter kardemommelova. Han dømmer ingen, heller ikkje seg sjølv. Men han gir gjerne gode råd til dei som vil høyre etter. Han tilbyr visdom og læresetningar som ein Buddha, men han voks ikkje opp på ein fjelltopp i Asia, det høyrer du på språket og erfaringsgrunnlaget. Som når han lærer deg at du fort kan miste alt om du ikkje tar til takke med det du har: «When you're fuckin' over your fo sho pussy / tryin' to get some mo' pussy / you'll end up with no pussy». Eller når han viser si anti-rasistiske haldning ved å omtale kvinnene han har seg med slik: "It don't matter if she black or she white / it's all pink up inside".

I tillegg til dei gode tekstane har Devin eit fantastisk flow; melodisk og oppfinnsamt. Devins naturlege stemme har stor skjønnheit med smak av både honning og metall, og han stolar på henne — han bryt ofte ut i sang, aldri klokkereint, men alltid i sin heilt eigen fine stil.

Og så har me x-faktoren. I Devins tilfelle trur eg nøkkelen er like enkel som han er umogleg å kopiere: Han er så frykteleg likandes å vere i lag med. Devin the Dude er han i familieselskapet du helst vil sitje med fordi han er så vittig, inkluderande og uhøgtidleg, og fordi han har dei beste historiene. Og han er sjenerøs; han gir deg heile livet sitt, heile sitt vesen i versa sine. Til sjuande og sist er det vel det me vil ha når me høyrer på ein rappar, eller forsåvidt når me les bøker eller ser filmar? Me vil vere i godt og interessant selskap.

Og kva med vekas vers? Lat oss berre seie at det er «Anythang», ei meditativ perle av ein låt som på vakraste vis oppsummerer Devin-kjensla, og den bittersøte livsfilosofien hans. På denne låten syng han heile vegen, teksten er kort, enkel og sann, og kretsar rundt mantraet «Anythang is plenty, man».

Nokre gongar er han altså dønn alvorleg. Men oftast er han vittig, og også då kjennest det eksistensielt og viktig. Devin ler som ein som kan å grine. På den måten er han ein god ven for meg på same måte som Woody Allen — han er ikkje berre underhaldande, eg kan òg bruke han når eg treng å sjå lysare på livet. Han er ei god trøyst når eg er trist eller oppgitt, for det er tydeleg at han òg har vore der, men han smiler likevel.

Det skal nok gå, alt i hop. Høyr på Devin.