HØYSESONG PÅ TRENINGSSENTRENE: Januar er måneden da alle skal begynne å trene. - Kva skal vi med sjel så lenge vi har kropp som bular ut og inn der han skal. Der ryggtavle, biceps og sixpack fusjonerer i ei slag heilag treeinigheit, skriver Jarl Wåge. Foto: Vilhelm Stokstad / TT
HØYSESONG PÅ TRENINGSSENTRENE: Januar er måneden da alle skal begynne å trene. - Kva skal vi med sjel så lenge vi har kropp som bular ut og inn der han skal. Der ryggtavle, biceps og sixpack fusjonerer i ei slag heilag treeinigheit, skriver Jarl Wåge. Foto: Vilhelm Stokstad / TTVis mer

Mye kropp, lite sjel

Stinne av juleribbe og mer eller mindre veloverveide nyttårsforsett inntar folk kroppskatedralene for å dyrke sin egen kropp.

Meninger

«Kyrkja ho er eit gamalt hus, står om enn tårna må falle,» song vi før i verda då vi frekventerte kyrkjeetablissement for å få oss eit gudsord eller to. No for tida er det vel akkurat det kyrkja gjer: Står. Det som derimot går så det susar, er ei anna form for tempel, nemleg dei såkalla kroppskatedralane. Der er tilstrøyminga enorm av folk i alle fasongar som har eitt einaste mål i livet; å dyrke eigen kropp. For kva skal vi med sjel så lenge vi har kropp som bular ut og inn der han skal. Der ryggtavle, biceps og sixpack fusjonerer i ei slag heilag treeinigheit.

I heile desember har alle slags tabloidorgan og glansa magasin spydd ut ein lapskaus av lokkande, appetittvekkjande oppskrifter på feit og overdådig mat vi absolutt bør trøysteete og kose oss med når Noreg er på det mørkaste og mest deprimerande.

Når januar byr oss på havrelefse og striskjorte att, er det krigstypar om overvekt, diabetes og livsstilsjukdomar som dominerer framsidene. Stinne av juleribbe og meir eller mindre velovervegde nyttårsfortsett, sluker folk rått bodskapen om at skal dei overleve til neste jul, er det einaste som tel trening og atter trening. Dermed strøymer dei i hopetal til treningsprogram, tredemøller, apparat og vekter i håp om å oppnå eit slags evig, formfullendt liv her på jorda.

Sanneleg har ikkje eg og, mann for lengst passert middagshøgda, latt meg innskrive i mantal i eit lønnleg, forfengeleg håp om å kunne bli gjenfødd som den førjulspersonen eg ein gong for lenge sidan var.

På veg inn i herlegdomen blir eg møtt av smilekursuteksaminerte tempeltenarar som effektivt scannar medlemskortet mitt, og vip(p)s er eg inne i herlegdomen.

Der inne har eg eit par sesongar hengt meg på sykling, eller cycling som det heiter blant oss innvidde. Saman med ein flokk andre prustande og pesande frelste sjeler har eg lagt bak meg kilometer etter kilometer på seteryggen, akkompagnert av dundrande musikk på decibelnivå a la flymotor. Ikkje ein augneblink har vi blitt distrahert av fuglekvitter, glimt av natur eller drag av frisk luft.

Ei trapp opp frå the cycling area, som dei insisterer på at det heiter der i garden, ligg aerobickapellet. Eg har pinadø forvilla meg inn dit òg. Der oppheva eit kobbel av überfreshe damer, og ikkje fullt så freshe meg, tyngdekrafta i eit timelangt drepande discoinferno. Det deltek forresten alltid ein mann eller to i desse «dansefeber» seansane. Står han i bakerste rekke og er klønete som ein rytmelaus Bambi på isen, er han single, hetero og har oppdaga at ei aerobicklasse kan vere, som han uttrykte det han som såg fordums akk så yppige Jane Mansfield skride ned ei trapp i ein hotellresepsjon: «Oh, what a man`s field».

Står mannen derimot i fyrste rekke, har matchande treningstøy av siste skrik og betre rytme enn dei aller fleste, er han homo og har truleg overtatt som instruktør for gruppa innan sesongen er over.

Heilt øvst ligg treningsstudiokyrkjeskipet. Har du flust med pengar å svi av etter julefråtsinga, kan du der skaffe deg ein PT, eller personleg trenar som dei seier dei som ikkje veit betre. Då får du ein dertil utdanna, nesten alltid, veldreid person som tvingar deg til eit ekstra par sit ups når magemusklande svir som eld og du er sikker på at verda snart går i svart.

Er kontoen tom, får du klare deg på eiga hand. Då kan du pumpe jern eller trene apparat. Pumpar du jern, kan du stå i narcissistisk sjølvnyting framføre eit golv-til-tak speil og konstatere at bulane veks. Og rett skal vere rett, det bular meir her enn på ein gjennomsnittskunde på KIWI ein laurdags føremiddag.

Eg, som bular meir som ein gjennomsnitts KIWI-kunde og absolutt ikkje har bruk for speil, tar meg ei runde på ulike apparat før eg tøyer ut og legg meg på ei solseng og bli treningssenterkjøpebrun. Etterpå dusjar eg og kler meg i sivilt att. Så stavrar eg meg heim og legg meg på sofaen resten av kvelden med verdas beste samvit.

«Når pengane i kista kling, straks sjela or skjærselden spring,» proklamerte middelalderens avlatshandlarar. Moderne pastorar opererer med betalingsterminal og tar kort. Det er så mykje meir innbringande, for då forsvinn pengane utan at ein merkar det i ein slags stille kollekt.

Katedralkjedene har òg, som oppdaterte pastorar, innført ein slags stille kollekt. Og sanneleg seier eg dykk; eg må ha gjort ein eller annan pastoral gud hoppande glad. For sikkert som amen i kyrkja, dalar nokre hundrelappar ned i skjul frå min skrinne konto kvar einaste månad. Om eg er støttemedlem meir enn seriøst praktiserande i ei eller anna trendy og ovdyr helsestudiokjede; hundrekroningane forsvinn like forbanna.

Men eg får trøyste meg med, som skrive står, at det er lettare fore ein kamel å komme seg gjennom nålauget inn til Jerusalem enn for ein rik å komme seg gjennom himmelens port.

Sidan sjela for lengst har sprunge sin veg, lovar dei nye tempelherrane at kiloane skal på springmarsj så sant vi yter dei ein skjerv. Så kan ein jo lure på om kiloane gjer det; spring altså? Tja, som ei middelaldersk sjel, vil eg tru.