DA TERROREN RAMMET: Markering på Rådhusplassen i Oslo 25. juli 2011, tre dager etter at terroren rammet. Foto: Erlend Aas / Scanpix
DA TERROREN RAMMET: Markering på Rådhusplassen i Oslo 25. juli 2011, tre dager etter at terroren rammet. Foto: Erlend Aas / ScanpixVis mer

Nå må alle spille Utøya-kort

Vi trenger en tverrpolitisk gigantdugnad der vi rydder, luker, raker, vasker og graver opp alt smusset og grumset som forurenser og truer vårt vidunderlige demokrati.

Meninger

Det er ganske så sannsynleg at vi før eller seinare vil oppleve islamistisk terror på norsk jord. Øydeleggjande, bestialsk og med tragisk utfall for uskuldige menneske. Terroren sitt vesen er splitt og hersk og å skape ubalanse der han råkar.

Spaltist

Jarl Wåge

er tidligere lærer ved Norsk Toppidrettsgymnas, skribent og forfatter. Han vant forteller-konkurransen «Storyslam» på Rockefeller i Oslo i november 2016. Foto: Sunniva Halvorsen

Siste publiserte innlegg

Gud bevare konge og fedreland om det skulle skje. Då vil kvar einaste muslim i dette landet bli halden personleg ansvarleg. Vi vil oppleve eit tsunami av hat som vil få muslimhatet som i dag gjennomsyrer enkelte delar av samfunnet, til å framstå som koseleg pusing.

Vi har allereie opplevd terror i Noreg. Så ufatteleg barbarisk at verda sjeldan har sett noko liknande. Eit åtak mot demokratiet og Arbeiderpartiet og deira ungdomar. Utført av ein høgreekstremist driven av eit perverst, glødande AP-hat og konspirasjonsteoriar om at dei har som einaste mål å øydeleggje det norske samfunnet med innvandring og multikulturalisme.

Då terroren skjedde 22/7, 2011, hadde Noreg leiarar som ikkje ga etter for sorg og raseri, men predika at det var viktigare enn nokon gong å stå saman som eitt folk. «Meir kjærleik, meir demokrati, meir openheit,» sa dei. Dei la skulda på ein einaste mann, terroristen. Dermed unngjekk vi lynsjestemning mot folk med same tankegods som han som utførte ugjerningane.

I den seinare tid har vi dessverre stadig opplevd at terroristen sine tankar og idear har kome til overflata igjen. Eg har sagt det før, og eg seier det igjen; Sylvi Listhaug er ingen høgreekstremist og ikkje rasist, men då ho posta sitt famøse utspel om at AP prioriterer terroristar, florerte det med AP-hat og konspirasjonsteoriar mellom anna i kommentarfelt på hennar eiga fb-side.

Den høgreekstreme gruppa, Vigrid, har freidig kome fram i ljoset frå sine mørke gøymer. Dei har uttalt at Listhaug er deira favorittpolitikar og at ho har gjort meir for deira sak enn dei nokon gong har klart sjølve. Den like ekstreme «Slå ring om Norge», med 37 000 medlemmar, har inkludert Erna Solberg i hatretorikken. Dei kallar henne muslimelskar og landsforrædar og meiner at ho, som Quisling, må gjennom ei lansdssvikoppgjerd og stillast mot muren på Akershus Festning. Om Listhaug skriv dei: «Vi takker deg. Du er stor, og du er alle norske barns venn og beskskytter. Du er det norske folks håp.» Listhaug har nyleg teke klar avstand frå begge gruppene utan at stjerna hennar ser ut til å vere nemneverdig dalande av den grunn.

Då kritikken mot Listhaug eksploderte, var nestleiar i Høgre, Jan Tore Sanner, raskt ute og hevda at AP spelte Utøya-kortet. Den ultimate hersketeknikken. Ei uttaling han forresten på forbilledleg måte ba om orsaking for frå Stortinget sin talarstol.

Men Sanner sin kritikk blei ein augeopnar. Fleire og fleire har innsett at det er nettopp det vi må gjere; spele Utøya-kort. Alle og over alt. Skal vi få bukt med tankegodset til terroristen må det ut i ope lende. Berre då kan vi kjempe imot det.

Frp må spele Utøya-kort innad i partiet. Dei kan ikkje, som demokratisk parti, ha hengjande på seg at deira mest populære politikar, anten ho likar det eller ei, er gallionsfigur for ekstremistiske grupper. Dei kan heller ikkje godta at støttespelarar fremjar hat og konspirasjonsteoriar. Difor må korta spelast omatt og omatt dersom dei skal få bukt med og bli kvitt uvesenet.

Erna Solberg har gått høgt ut på banen med at regjeringa skal gjennomføre ein offensiv mot netthat og hets. Ein offensiv vi har sett forsvinnande lite til. Med Listhaug ute av regjeringa, kan ho endeleg få ro til å drive politikk igjen. Dette er ein glitrande sjanse til å spele Utøya-kort i og utanfor regjeringa og intensivere offensiven og dermed luke bort spirar til nye terroråtak

AP er vel dei som har vegra seg aller mest mot å spele Utøya-kort. Kaoset den siste tida har vore ein vekkjar også for dei. Jonas Gahr Støre har uttalt følgjande: «Vi kommer til å bruke Utøya-kortet mer. Vi har vært for redde for å peke på sammenhengene.» Dei innser at det nettopp er det dei må gjere. Spele dette kortet. Dei må få hatet som råkar dei fram i ljoset og opp på bordet så alle kan sjå kor useieleg stygt det er.

Venstresida har òg kort dei må spele; Islamisme-kort. I kampen mot radikal islamisme har Frp vore langt tydelegare og meir pågåande enn venstresida. Retorikken deira kan riktignok vere splittande vi-mot-dei, men samtidig har dei vore ukuelege pådrivarar. Venstresida har virka tafatte, halvhjarta og redde for å såre våre nye landsmenn. Det er nettopp det dei er; landsmenn. Då må dei tåle å høyre at vi ikkje godtek udemokratiske grupperingar, imamar og organisasjonar som spreier fundamentalisme og bidreg til radikalisering. Noko som òg kan vere spire til terrorisme.

Ingen har enda klart å komme opp med ein god definisjon på kva som er norske verdiar. Men ein ting kan vi alltid einast om: Dugnad. Det er det som skal til når snø og is snart blir borte etter ein uendeleg lang vinter og alle uhumskheiter kjem til syne; ein tverrpolitisk front av ein gigantdugnad der vi ryddar, lukar, rakar vaskar og grev opp alt smusset og grumset som forureinar og truar vårt vidunderleg demokrati.

Terror og ekstremisme er terror og ekstremisme uansett forteikn og farge. Eigentleg berre beksvart. Den viktigaste drivkrafta bak terror er hat. Same kven hatet er retta mot, må vi ikkje gje det rom å vekse i. Er vi lemfeldige og likegyldige tilskodarar til at det vidareutviklar seg, let vi sjølve fundamentet demokratiet er bygd på, forvitre og smuldre opp.