ABSURD: - Er det ingen lenger som bryr seg om at kultur, språk og musikk frå eit mangearta kontinent druknast i eit støyande og absurd sceneshow? spør innleggforfatteren. Her er årets vinner av Eurosong, dragartisten Conchita Wurst fra Østerrike. Foto: Bjørn Langsem
ABSURD: - Er det ingen lenger som bryr seg om at kultur, språk og musikk frå eit mangearta kontinent druknast i eit støyande og absurd sceneshow? spør innleggforfatteren. Her er årets vinner av Eurosong, dragartisten Conchita Wurst fra Østerrike. Foto: Bjørn LangsemVis mer

Når trollene sprekker

Det er to troll i vår tid, som har vakse seg store, så store at dei snart vil sprekka. Det eine heiter Eurovision, det andre heiter Olympiske Leikar.

Meninger

Det er to troll i vår tid, som har vakse seg store, så store at dei snart vil sprekka. Det eine heiter Eurovision, det andre heiter Olympiske Leikar. Kven som skal kasta ljoset på dei, som får dei til å sprekka, veit vi ikkje enno, men vi kan vera med på det om vi vil.

Om ein har sett på det tiltakande absurde i sceneshowa i Eurovision det siste tiåret, der meining og formidling av noko ein vil seia fosvinn meir og meir, år for år, så blir ein sitjande og undrast kvifor ingen spør: Kva vil dei med dette? Er det ingen lenger som bryr seg om at kultur, språk og musikk frå eit mangearta kontinent druknast i eit støyande og absurd sceneshow? Den kulturelle falitten nådde i år så langt at den store europeiske kulturnasjonen, Tyskland, ikkje eingong våga å bruka sitt eige språk til ein song. Er det ingen i den merkverdige heiagjengen for konkurransen som stussar over det dei ser?

Og Olympiske Leikar for vinter og sommar, kva har det blitt til med tanke på idrett og likeverd i kappestrid mellom folk frå land rundt om i verda? Etter gigantomane opningsshow i London og Sotsji kan ein her og spørja: Kva er meininga? Kva vil dei anna enn skryta av seg sjølv? Kvar er det blitt av grunntanken om sunn sjel i ein sunn lekam som eingong skulle bera idretten? I Sotsji hadde dei klart å laga fristilløyper som var så krevjande at det gjekk på liv og helse laus. Og konkuransepresset har blitt så ille at ein ikkje lenger veit om det er fornamn eller etternamn til doping.

Artikkelen fortsetter under annonsen

Eg vaks opp med vinteridrettsfolk som kom frå skogane og bygdene og byane, som likna så mykje på alle oss andre at dei gjekk rett inn i leiken vår og fann plass i draumane våre. No har idola blitt til berarar av lokkande rikdom og helseskadde liv heldigvis langt borte frå dei fleste av oss.

For sekstito år sidan skulle det lagast akebakke i Korketrekkaren opp mot Frognersetra i Oslo, til den tids Vinterleikar. Då vart det henta to italienarar, som kunne frysa ein slik akebakke, for å gjera jobben. Dei kom og vart tilbydd hotellplass og rimeleg oppvarting. Men det syntest dei ikkje var om å gjera, så dei bygde seg barhytte ved aketraseen. Der var dei til jobben var gjort. Så reiste dei heim att utan meir oppstuss. Kva dei fekk betalt veit eg ikkje. Men denne forteljinga frå dei som stelte med  leikane den gongen har av ein eller annan grunn kome meg i hu mang ein gong når eg ser korleis alt har utarta kring idretten dei siste tretti åra.

Held dei på å ta tabben på den vinterlege idretten som eingong kom frå skogane og bakkane i vinterlege land, med desse absurde rammene i arrangement og økonomi dei pressar fram? I ettertenksomme stunder kan ein undrast om det enno er tid til å redda det idrettslege som fins i snøkledde bakkar og islagde flater. Om det er tid, så er det kanhenda av slik verde for eit lite vinterland at ein bør leggja litt av oljemilliardane inn i eit forsøk på å redda vinteridretten frå å bli oppeten av ukulturen sitt vanvit. Om nokon kan få trollet til å sprekka, så fell det eit stort ansvar på oss som enno kjenner historien frå Morgedal.

Lik Dagbladet Meninger på Facebook