Nils-Øivinds versjon? Ja!

Haagensen pratar poesien fram gjennom gatene.

BOK: Når eg les den nye sympatiske, nye boka til Nils-Øyvind Haagensen, er det to andre diktsamlingar som dukkar opp i tankane; den eine er Pedro Carmona-Alvarez si drivande «Prinsens gate», og den andre er «Mor Godhjertas glade versjon. Ja» av Jan Erik Vold.

Haagensen si bok liknar ikkje på nokon av desse, sjølv om alle tre startar ut med å referera til kartet; Vold nemner ei sprekk i ruta i Johannes Brun gate 12 A, Haagensen nemner Christies gate 34 a, og Carmona-Alvarez opnar symptomatisk meir generelt og famnande.

Vitalt

Meir er det slik at Haagensen utnyttar nokre av dei same strategiane, innfallsvinklane. Og han gjer det på sitt svært personlege vis. Her dreier det seg om å trekkja poesien endå eit hakk nærare, tettare, inntil den gjenkjennelege personen, den som skriv, slik tittelen fortel om. Kjærleik er ikkje «Kjærleik» med stor K, men det at Anna er glad i Nils-Øivind.

Ein vert trekt inn i den mest private og sårbare sfære i ei kvardagsskrift, eit dagbokslandskap. Og me trivst der. Me har det fint. Me er triste på kveldane.Pedro Carmona-Alvarez og Nils-Øivind Haagensen representerer med sine nyeste bøker ei velkomen vitalisering av den forteljande poesien på norsk. Nå er dei sjølvsagt ikkje einslege svaler, og mange andre arbeider seg òg fram mot ein flytande og energisk poesi.

Då Jan Erik Vold i si tid våga å byrja prata med lesaren, var nett det viktig; å stilla diktar og lesar meir på same plan. Det var eit brot med poetrolla som gjekk i retning av vismannen/folkeopplysaren/åtvararen som kunne seia «Du skal ikke tåle!»

Energisk

Faren er openbar. Prat kan ein få meir enn nok av på bussen. Det er avgjerande at poeten også her tilfører ein eigen tone, energisk driv, språkleg medvit, sår uro, meditativ ro, alt som kan gjera teksten fengjande og gjev leselyst. Og alt dette gjer Haagensen i si nye bok. Me vert stadig overraska av «noe som verken lar seg smile/eller sove bort/som er der i spøk og alvor/som er der når du våkner/som vet hvor gammel du er» .

Denne boka maktar å byggja sitt univers og halda lesaren i sitt grep. Når du les og les, forsterkar tekstane kvarandre, og du er i dikta.

Men kjem du attende og slår opp ein tilfeldig stad, så kan teksten verka slappare, meir pratsam, grensa til det keisame. Merkeleg. Haagensen flettar sitt univers av impulsar frå romanar, e-postar, telefonsamtalar, bøker på antikvariat, samtalar, ord som gjer seg dumme, typisk nok om rom og flytting.

Himmelen

Og brått kan han fokusere på tradisjonelle, poetiske tema, peika på det skrivar og lesar er iferd med, og seia: «det går opp for meg at eg har skrevet 77 sider uten å si at himmelen er fantastisk vakker og har vært det hele uken, hele måneden, hele himmelen i hele november, vært vakker, og det samme har byen min, og gatene, og snøen i gatene, og fotsporene dine i snøen, og månen om kveldende og nettene, ikkje et ord, går det opp for meg, med et skinn inn i rommet, et skinn fra gatene, et skinn i huden din, hver kveld, hele november, en teint, av byen og himmelen og deg» .

Og då er trilogien «Adressebøkene» avslutta.

Det byrja sterkt med «23 dikt om kvinner og menn og en desperat forklaring» (2002) før «Enkelte dikt» (2003), som vart litt enkel, medan Haagensen med denne tredje boka igjen har skrive seg tydeleg inn på den norske poesiens bykart.

FÅ LITTERATURAVISA HVER UKE: