Nynorsk, ver så god

NYNORSK I AVISANE: Den 3. mars skreiv leiarane i AUF, SU og Senterungdomen at staten ikkje lenger må gje momsfritak til aviser som ikkje let journalistane deira skrive på nynorsk. Samstundes meiner dei at dei støttar redaktørane sin redaksjonelle fridom og at ingen vil nekte redaksjonar å ytre seg fritt.

Når avisene fyrst får eit momsfritak, kan ikkje staten setje som vilkår for denne stønaden at dei skal skrive slik staten ønskjer. Slike krav høyrer heime i diktaturstatar. Avisene ligg heilt i den private sfære. Å krevje gjennom lov at avisene trykkjer saker på ein språkform avisa sjølv ikkje vil ha er eit klårt inngrep i den redaksjonelle fridomen. Det er en openbar motsetnad mellom trykkefridom og eit statleg pålegg om kva slags språk avisa skal nytte.

Journalistane kjenner godt den språklege lina avisa dei jobbar i har lagt seg på. Om dei absolutt må skrive nynorsk, kan dei jobbe i til dømes Klassekampen, Bergens Tidende eller Firda. Kan hende den siste avisa burde ha ein fastsett del bokmål? Staten kan da ikkje halde fram med å sponse aviser som stengjer hovudmålet til 4,5 millionar nordmenn ute?

Dersom nynorsk skal bli meir utbreidd, kan ikkje Aasenfolket og den raudgrøne ungdommen halde fram med å tvinga han på folk. Eit statleg pålegg om nynorsk i avisene vil ikkje gjere nynorsk betre likt, snarare tvert om. Dersom folk skal nytte nynorsk framfor bokmål, må dei gjere det av godhug og ikkje tvang.

AUF, SU og Senterungdommen viser gjennom denne saka at dei ønskjer eit samfunn der staten styrer det sivile samfunn ned til minste detalj. Det regjeringa ikkje likar, til dømes aviser som nyttar berre bokmål, skal staten heller ikkje støtte. Dette er ei haldning som skulle dødd ut med Sovjetunionen, men som takka vere den raudgrøne ungdommen og det såkalla Språkrådet framleis lever. Verda endrar seg, men sosialistane syner ingen vilje til nying.