Opent brev til det norske folk

«I mange år har eg sagt: Palestina/Israel må bli omskapt til ein demokratisk stat, der jødar og palestinarar lever lukkeleg som likemenn.»

I går ville eg sagt til dykk: Det heilage landet lir seg gjennom dei verste tidene på mange hundreår. Landet blir øydelagt, og sønene blir drepne. Landsbyane blir lagt i grus, medan bøndene slær tida i hel i flyktningleirane i Jenin og Deheishe, eller dei sit fengsla i konsentrasjonsleirane i Ansar og Ketziyot. Hundrevis av born har vorte skotne av israelske skarpskyttarar, tusenvis av tre rykte opp med rota, og kjelder tørrlagde.

Kan henda ville dette røra dykk, kan henda ikkje. Palestinarar blir slakta, ville de seia. Kva anna er nytt? Folk drep kvarandre overalt, frå Timor til Brasil til Bosnia til Rwanda. Medan me synest synd på dei og bla-bla-bla, kvifor skulle vi bry oss om Palestina? Og eg skal vera den første til å vedgå at fram til i går var dette kyniske standpunktet godt underbygd. Berre ei lita sekt av engasjerte menn og kvinner, medlemer i pro-palestinske grupper, heldt fakkelen høgt i ørkenen. Men no endrar ting seg.

Kvifor er gårsdagen så annleis frå i dag? Avdi desse vidunderlege haustdagane, når blada blir raude eller gylne over dei myrkeblå vatna dykkar, og den krystallklåre lufta bles over dei kvite snøtoppane på dei kvasse tindane, kan bli dei siste gode dagane på lang tid. Ein ny krig er undervegs, ein krig som byrjar i Palestina. Det er august 1914 ein gong til, på kanten av ein storkrig. Første verdskrig byrja på Balkan, i Bosnia. Om du sa til ein franskmann i august 1914 at han og venene hans ville døy på grunn av Bosnia, ville han le av deg. Men nokre månader etter attentatet i Sarajevo vart kremen av fransk ungdom slakta ved Verdun. Slik var det i 1914, som i 1939.

No, som i 1939, er det igjen sterk vilje til å nyteikna verda, og talane til George W. Bush minner litt for mykje om talane til den tyske kanslaren. Men kven skriv desse talane? Kven er det som dyttar på for å få krig? Er det monopolselskap, olje- og våpenbransje, slik nokre vil ha oss til å tru?

Den krigshissande talen «Ondskapens akse», teke rett frå Austin Powers (dr. Ond og hans Akse), vart skriven av den sionistiske taleskribenten David Frum, tidlegare ein aktivist mot «antisemittisme». Ein annan sionist, Wolfowitz, er mannen som reint faktisk styrer den amerikanske militærmakta. Ein leiande sionistisk tenkjar, Norman Podhoretz, bles i stridsluren, medan den kvite og akk så liberale Alan Dershowits fremjar tortur som den beste måten å få fram sanninga på.

La oss sjå nøye på dei amerikanske planane. Vi fekk nyleg eit glimt inn i kva som ventar. USA planlegg å øydeleggja Irak, invadera Syria, bryta Saudi-Arabia opp i fleire bitar, skilja ut oljefelta og gje dei til Israel, og kvitta seg med Egypt. Desse nyhenda vart slept av ein mann i den jødiske lobbyen, Laurent Murawiec, som arbeider i regi av formannen i Defence Policy Board - Richard N. Perle. Denne hauken, ein ven av Sharon, trugen sionist og truleg israelsk moldvarp, vil at ein skal ta kontroll over dei arabiske oljefelta, overføra Mekka og Medina til hashemittisk styre og konfiskera saudiske fond. Han representerer røysta til mange amerikanske jødar. I det prestisjetunge Jewish World Review skriv spaltisten Jonah Goldberg: «Bagdad må øydeleggjast. Amerika må gå til krig mot Irak sjølv om det går ut over uskuldige irakiske - og amerikanske - liv.» Professor David D. Perlmutter i LA Times snakkar om mogleg meir rett frå levra: «Eg dagdrøymer - om berre! Om Israel i 1948, 1956, 1967 eller 1973 hadde handla litt meir som det tredje riket, ville ikkje sheikane, men jødane hatt kontrollen med olja i Golfen.»

Tallause komitear, tenkjegrupper og institutt med samband til det mektige jødiske samfunnet i USA er vovne saman til ein tett edderkoppvev kring Pentagon og det kvite huset. Det er dei som er den drivande krafta bak den nye Drang nach Osten hjå president Bush.

«Å nei,» seier de. «Vi kjenner jødane, eit fantastisk, fredeleg og talentfullt folk. Det må vera noko feil i det du seier.» La meg minna dykk om ei novelle skriven av den amerikanske forfattaren og poeten Edgar Allan Poe om Tyskland på hans tid. Han teiknar eit bilete av tyskarane som eit venleg og fredeleg folk, som dyrkar kål, spelar piano, byggjer urverk, røykjer pipe og diskuterer filosofi. Det er nett det same biletet av tyskarar som du møter i reisedagbøkene til Mark Twain. Dette biletet låg tilsynelatande nær røyndomen, og ein tysk offiser var vitne i bryllupet til mine besteforeldre under den tyske okkupasjonen av Minsk i 1916. 25 år etter fann besteforeldra mine ut at dei ville flykta frå den framrykkande tyske hæren, medan dei jødiske grannane lo av dei: «De har vorte lurt av bolsjevikisk propaganda, det er ingen grunn til å flykta. Tyskarane er flotte og fredelege folk og gode vener av jødane». Og likevel flykta besteforeldra mine og vart redda frå Einsatz-kommandoane, frå tyskarar som ikkje brydde seg om piper, urverk og kål.

Folk kan forandra seg, og om fredelege tyskarar ei tid kunne verta ein pest for verda, så kan også jødane det same. Eg vonar oppriktig at jødane vil koma til seg sjølve igjen, slik tyskarane gjorde. Men eg trur ikkje det kjem til å skje av seg sjølv. Infeksjonen spreier seg raskt. Årsaka til infeksjonen er den innebygde rasismen i den jødiske staten. På veg ut til Ben Gurion-flyplassen kjøpte eg Haaretz, vår viktigaste liberale avis. Avisa dekte eit ordskifte mellom generalstabssjefen Buki Ayalon og tidlegare statsminister Ehud Barak. Ayalon samanlikna palestinarane med ein veksande kreftsvulst, medan viseformannen i den sosialistiske internasjonalen, Barak, var heilt usamd: Dei er meir lik virus, sa han.

Denne rasismen har spreidd seg i dei jødiske samfunna som ein skogsbrann. Sidan jødane er ein viktig del av dei amerikanske elitane, og i noko mindre grad dei europeiske, kommuniserer dei denne sjukdomen til resten. Avisene og filmstudioa deira preikar rasisme, hat mot muslimar, tyskarar, franskmenn og alle andre, inkludert vanlege kvite arbeidsfolk og svarte i USA.

I mange år har eg sagt: Palestina/Israel må bli omskapt til ein demokratisk stat, der jødar og palestinarar lever lukkeleg som likemenn. Folk brukar innvenda: Ein demokratisk stat vil ikkje bli ein jødisk stat! Etter mi meining vil det vera det beste med ei slik ordning. Ein jødisk stat er like ille som ein arisk stat, og alle som er mot ei arisk statsdanning burde samstundes avvisa den jødiske staten. Utan den jødiske staten vil jødar i USA og andre land venda tilbake til det normale livet sitt, og gløyma våte draumar om verdsdominans. I staden vil dei bli lovlydige borgarar i dei landa der dei bur.

Fram til no har berre våre flotte kameratar, venene av Palestina, støtta denne tanken. No er denne tanken naudsynt ikkje berre på grunn av palestinarane, desse modige og hardt arbeidande folka, men for oss alle, for verdsfreden. Det finst israelarar som ynskjer leva i fred med sine palestinske grannar, i fred med kyrkjer og moskear, men vi kan ikkje stå mot dei eksterne kreftene som stør den vonde Sharon og den smarte Peres. Gode israelarar og deira palestinske allierte kan ikkje vinna, om ikkje motstandaren sine forsyningsliner blir kutta.

Avskipinga av den jødiske staten, og omdanninga til ein stat for alle borgarar, vil bli ein hjørnestein for menneskeleg framsteg. I staden for å vera eit pilotprosjekt for globalisering, kan det heilage landet bli eit ideal for integrering. Nykomarane og dei innfødde vil blanda seg, slik dykkar normanniske forfedre gjorde i East Anglia, Sicilia og Normandie. På same måte som borna til krossfararane frå Provence vart palestinarar i dei høgtliggjande landsbyane Sinjil og Gifna. Og jødane i andre land vil igjen bli ei velsigning for samfunna sine, som min fromme forfader i den flotte domkyrkjebyen dykkar