Original og utprøvande

Samlinga som opnar med «Årets dikt 2006».

BOK: I likskap med omslaget på Ann Jäderlunds siste bok «I en cylinder i vattnet av vattengråt» prøver omslaget på Gunnar Wærness si bok «Hverandres» å få oss til å gå forbi, ikkje nødvendigvis vidare til ei anna bok, men forbi omslaget og inn til teksten. Meir nedtona og inkjeseiande enn desse omslaga går det mest ikkje an å få det.

«Boooring» tenkjer ein, heilt til første diktet byrjar. Då skje det noko. Her er det eit språk som vrir seg fram mellom orda og vil uttrykkje vesentlege ting, men ikkje på ein høgstemt måte, ja, ikkje eigentleg ved å unngå det høgstemte heller, det handlar trass alt om bøn.

«Kjære bønn». Det er eit glimrande dikt som opnar denne boka, og det vart kåra til årets dikt i

NRK-programmet «Ordfront» for 2006. Kvifor er det så bra? Ja, det skal ein vel mest ikkje kunna seia om eit dikt, men kanskje eg kan klara å fornærma nokon ved å seia at det i alle fall er ein syntese av Samuel Beckett og Paal Brekke, av Stein Mehren og Triztan Vindtorn. Med andre ord ubeskrivelig samansett, humoristisk og høgstemt, eksistensielt, klangsensibelt og surrealistisk. Som «når tungen løsner er den nærmere bønnen enn munnen» og

ordet menneske likner deg mest av alle

men du vil kalle deg med andre ord

som kan likne deg mye

men lyse for deg om natten

Diktinga har denne substansen av å ha samla opp i seg alt som har skjedd og ta det med eit stykke vidare, og sleppa taket i lesaren der. I «Samtalen som ikke vet hvem vi er» gjennomfører Wærness ei oppløysing av subjektet til fleire subjekt som er i dialog, men samstundes ukjennelege og ugripelege:

visste de hvem vi var før de laget oss

nei de ville vite hvem vi var så de

laget oss

alt vi trengte var en kropp og et sted å være

Igjen eit noko beckettsk utgangspunkt der replikkar vert veksla mellom nokon som knapt veit kven dei er, og der uttrykk for sterke kjensler vert handsama på ein analytisk og neddempa måte: «vil du skrike noe du ikke vet hva betyr//så redd kan ikke jeg bli».

Sjølv om dikta er ulike i lengd, i oppsett og uttrykk, så er det likevel ingen tvil om at dei alle etablerer stilen til den same ordkunstnaren. Det er den same samstundes sikre og leitande handa som snur og vender på vante vendingar og får oss til å lytte og høyre desse på ny: «Hvem vil ha ordet»