Poetisk punktroman med kjent tematikk

Intensitet og driv, men også klar ro og gripande kulde.

Frå den knappe debutboka, «Fremdeles» (1997) og følgjande diktsamlingar med skulpturelle fragment av dikt på sidene, har Kjersti Bronken Senderud nå teke eit steg i ei anna retning og levert ein punktroman.

Det er noko klart og definitivt over desse tekstane som lar oss følgje forholdet mellom far og dotter gjennom ei sanseleg historie på fleire tidsplan. Dottera sit på nåplanet aleine i huset på den vindharde garden der ho vaks opp saman med faren. Me møter jenta saman med faren som barn, og seinare som vaksen. Ho ser attende på eitt tett og ambivalent forhold. Faren er død, men nærværande. Det er eit spesielt lys over detaljklare minne. Bronken Senderud manar dyktig fram bilete av meir dramatiske hendingar; brann, angst. Ei kopling mellom vaknande kjønnsinteresse og gravferda til morfaren viser den tette og opne metoden.

Det er noko klart og kaldt over blikket, sjølv om det også kan vera ømt og kjærleg. «Smerten i øynene dine. Gråten du har grått/og den du ikkje kan gråte.» Etterkvart skjønner me at denne dobbelheiten har samanheng med farens alkoholproblem.

Den vesle jenta er redd for framtida og trur Jesus har bestemt at ho bare skal bli ni år. Faren kan periodevis vera tilstades og ta omsyn:

«Du står ute på trappa, jeg har bedt deg om det - om du kan stå der i mørket/ når jeg er i stallen for å fore, du er ikkje edru men du står ute på trappa og venter.»

Men andre gonger lesser han sine suicidale depresjonar over jenta med uansvarleg tyngde, og han kan forulempa ho grovt. Sjølve historia, med spiseproblem og sjølvmordsforsøk, har kjent tematikk, og her og der vert språket også for velkjent, men for det meste maktar ho å skriva dette opp på eit plan der teksten vert inntrengjande og lesaren tek del i små gleder og tunge tragediar.