Poetisk spenst

Det gleder ein poesientusiast å få ei bok som dette i hendene. Her er noko overtydande naturleg i utforskinga av språklege utvegar. Det er rett og slett friskt og morosamt å lesa.

BOK: Den språklege originaliteten til Synne Lea gjev meg ei kjensle av at det som skjer i tekstane spring spontant fram frå eit menneske som lever med heile seg. Gleda som den skrivande har i å finna sitt uttrykk, smittar over på lesaren. Og når eg seier det er friskt og morosamt, så tyder ikkje det lett og overflatisk.

Oppfriskande

Det er nettopp fordi tekstane samstundes er leikne og djupt alvorlege, at dei er så oppfriskande og rører ved så mykje i oss. Ikkje er dei enkle heller. Det heile er bygd opp kring ei todeling i Mori og Anneli. «Mori er mitt menneske,» seier Anneli, og viser dermed straks den uventa identifikasjonsproblematikken lesaren står ovanfor.

I boka er det Anneli som er dikt-eget. Og ein innfallsvinkel er å lesa «Mori» som ei omskriving av «mor», og mor då tenkt i aller vidaste forstand. Både ei som kan stryka ein over håret, og ei som finst i oss som genetisk og miljømessig overføring. Ein kan også sjå Mori og Anneli som ein indre dialog i den prosessen det er å læra seg å røra seg ledig gjennom eit språkleg landskap, med opplagte assosiasjonar til forfattaren sin historie. «Jeg har funnet/beina mine. De lå og sov/på sengen.» Og ein anna stad står det: «Jeg finner kroppen/selv og drar/den på meg. Den er ennå våt/etter verden.»

Eit smil!

Men dei mest spennande tinga skjer når dikt-eget utvidar identifikasjonen til eit nærast universelt tilstadeverande, samstundes som dette vert gjort på ein fascinerande konkret måte: «når jeg lukker øynene ser jeg/med hunden. Jeg samler dagslys/i munnen.» Her er mange vidunderlege eksempel på ein slik famnande poesi som er skriven med klar autoritet og så vakkert at ein tek seg i å lura på kvar dette kan føra hen. Her og der kan ein tru at Mori er diktarens Muse som passer på at det vert gode dikt: «Stadig vekk/bruker jeg ordene/som ikke er til. Da retter hun/på øynene mine og stapper stillheten/ned i buksen.»

Denne siste typen avvæpnande konkretisingar i daglegdags retning, er eit smil i desse tekstane. Det er også eit element i boka som gjer at me kjenner oss sidestilte med forfattaren i denne framskrivinga av hennar univers, og det er at ho viser at ho er i ukjent terreng: «Det er noe jeg vet/som jeg ikke kan vite.» Og «det er ikke alltid det er du som er/Anneli. Det er ikke bare det/du er. Herfra er alt/noe annet.»