Vi bryr oss om ditt personvern

Dagbladet er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer

Kultur

Mer
Min side Logg ut

Presis og lågmælt observatør

«Vakre og sympatiske dikt vekslar med det meir konstruerte.»

BOK: Å gå inn i det alminnelege med sterke kjensler og eit presist og enkelt språk, ser ut til å vera Hildegunn Dale sitt prosjekt som poet. Tekstane slår ein som sympatiske, også når det handlar om å skyte ei kråke så blodet glinsar. Her er ei kopling mellom det sanselege og dei indre prosessane som fungerer, nemleg ved at desse smitter liv til kvarandre. Dei klare bileta av menneske som gjer ting, husa, gater og natur, gjer at ein får innsyn i poeten si verd. Her er gjenkjenning og språklege aha-opplevingar. «Eit tun er sett saman av hundre stadar./Kvar stad hender som glimt.»

Mange av desse dikta ser ikkje ut til å ha andre mål enn å oppretta vakre språkelege bilete. Det gjer dei. Men dei er samstundes med i ein samanheng og får større meining ut frå denne. Det er sjølvsagt svært krevjande å vilja så lite. Dikta må vera ekstremt gode for å tola å stå åleine på ei side. Og det er nok ikkje alle sidene her som gjev frå seg så mykje. Det hender at det som ikkje vert sagt gjer dikta utydelege eller søkt gåtefulle. Ting vert sagt på ein unødvendig poetisert måte og tildekkar informasjonen. Av og til verkar hendingane konstruerte. Men ein kan òg sjå positive gjenklangar av Haugens «Anne» i denne boka.

Gjennom ei utvikla evne til å stilla ting saman skapar Dale mange dikt som løftar ein lesar og gjev løfte for framtida. Debutanten har ei fin språkkjensle og ein sans for tid og observasjonar som innimellom vert sett saman til dikt som fører oss inn i verda:«Kyrkjeklokker dirrar over flisene på badet./ Låret er tungt, //eg lyfter foten over kanten i kvit keramikk.»

Utforsk andre nettsteder fra Aller Media