Rune Tuverud

Lågmælte dikt om kjerne- opplevingar.

Hei, denne artikkelen er over ett år gammel og kan inneholde utdatert informasjon
Publisert
Sist oppdatert

BOK: Rune Tuverud skaper eit språkleg univers der det ikkje er rom for fjas og uvesentlege litterære grep som skal imponera lesaren. Det handlar meir om å nærma seg nokre kjerneopplevingar, dette ordlause tilværet som står der og er. Det er ein uhyre krevjande disiplin han gir seg ut på, og det må seiast at han ikkje lykkast like godt kvar gong.

Men han tvinger ikkje stoffet inn i ei ekstatisk form eller strekker orda lenger enn dei rekk. Han er så ærleg mot sine eigne erfaringar, at han nektar å skapa seg eller blåsa diktet opp med lånte og tilgjorte ord. Så hender det i staden av og til at det vert litt flatt og uspennande.

Nærvær

Boka startar med eit barndomsminne, og nokre sider seinare, i diktet «Et rom», møter me ei dotter som sit på golvet og teiknar. Ho går ut

og der ute

i sollyset

blir alt skapt på nytt

så raskt at det

nesten er umulig

å oppfatte

Som i «Vinden frå Kodan» er dette ei sterk blanding av kvardagslege ting og eit eksistensielt nærvær, ei årvaken merksemd, som skapar dei mest betydelege dikta.

For å fortsette å lese denne artikkelen må du logge inn

Denne artikkelen er over 100 dager gammel. Hvis du vil lese den må du logge inn.

Det koster ingen ting, men hjelper oss med å gi deg en bedre brukeropplevelse.

Gå til innlogging med

Vi bruker aID som innloggings-tjeneste, med din aID-konto kan du enkelt logge inn på alle våre sider som krever dette.

Vi bryr oss om ditt personvern

dagbladet er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Vil du vite mer om hvordan du kan endre dine innstillinger, gå til personverninnstillinger

Les mer