Hjernevaska: Hege Storhaug mener Kong Harald må ha blitt hjernevaska til ikkje å stå opp for norsk kultur. Foto: Lars Eivind Bones / Dagbladet
Hjernevaska: Hege Storhaug mener Kong Harald må ha blitt hjernevaska til ikkje å stå opp for norsk kultur. Foto: Lars Eivind Bones / DagbladetVis mer

HRS:

Sjølv ikkje Kong
Harald slepp unna

Hadde det vore ein post på statsbudsjettet som heiter: «Til stigmatisering og mistenkeleggjering av innvandrargrupper», ja, då ville Human Rights Service ha vore ein soleklar og udiskutabel kandidat til å få pengar.

Meninger

Her om dagen blei det posta eit bilde av det famøse «Mustafa-brevet» i fjesbokgruppa «Hege Storhaugs støttespillere». Eit brev som Carl I Hagen leste opp på eit partimøte så langt tilbake som 1987. Eit slags dommedagscenario om korleis det vil gå i Noreg fordi vi har sluppe muslimar laus her.

Den gongen, som no, blei det ikkje sagt eit pip om at det var eit falskt, fabrikert brev. Og den gongen, som no, handlar det om kva som vil skje med våre barnebarns barn. Det rausa straks inn med kommentarar frå Storhaug-støttespelarar.

«MUSLIMAR HAR SOM MÅL Å INNFØRE ISLAM OG SHARIA I NORGE OG HELE EUROPA,» er det ein som veit. Med store bokstavar. «Krigserklæring,» seier ein annan om brevet. «Det finnes bare en løsning, og det er å forby islam,» er ei krystallklar slutning. «Søppel som må ut,» slår ein kategorisk fast.

Det sluttar aldri å forbause meg at gode nordmenn som insisterer på at dei er liberalistar og kjempar for demokrati og individet sin fridom, ønskjer å fjerne religionsfridomen i Noreg. Akkurat slik dei har gjort i islamistiske diktaturstatar.

Ein annan kommentator vil ikkje bare kaste ut «våre venner fra Muhammeds land», men også alle globalistar. Kvar han vil kaste dei, seier han ingen ting om. Ei heller korleis han skal lokalisere globalistane. Kanskje han ser føre seg eit Orwellsk tankepoliti?

Hege Storhaug, heltinne over alle heltinner, er leiar for Human Rights Service. Ho kan sjølvsagt toe sine hender og hevde at ho ikkje kan stå ansvarleg for kva støttespelarar seier i ei fjesbokgruppe. Noko som er heilt sant. Og heilt feil.

I årevis har Storhaug åtvara mot islamsk invasjon av Noreg og resten av Europa. 18. februar 2016 sa ho i Aftenposten at det må drastiske tiltak til mot ekstrem islam for å hindre at det norske demokratiet går til grunne. I boka «Islam: Den 11. landeplage», levnar ho korkje Noreg eller Europa store sjansar om ein ikkje demmar opp mot ein islamsk invasjon. Der går ho òg til frontalåtak på naive politikarar som er passive tilskodarar til at det skjer.

Kong Harald slepp heller ikkje unna. I ein kronikk publisert 9. desember 2017, meiner ho at han må ha blitt hjernevaska til ikkje å stå opp for norsk kultur.

Dette er ein bodskap ho i årevis har hamra inn. Ein bodskap som har gått rett heim hos mange høgreradikale og skremt vitet av andre. Folk som har søkt saman og blant anna danna gruppa «Hege Storhaugs støttespillere». Kommentarane dei kjem med til Mustafa-brevet, er reine ekko av Storhaug sin skremmepropaganda.

HRS har i fleire år har fått raust med statsstøtte. I år blei støtten redusert med ein halv million kroner. Noko som var Venstre sitt verk og skjedde til sterke protestar frå sinte, leiande Frp-arar som lova omkamp mot eiga regjering på vegne av si «sister-in-arms».

Nyleg kunne så Siv Jensen melde at regjeringa var blitt einig om å ikkje kutte i støtten likevel, noko som tok Venstre si stortingsgruppe fullstendig på senga. Så førebels heng og sleng ein halv million kroner i lause lufta. Vi får sjå kvar han landar til slutt.

No er det ikkje fyrste gongen det har vore kontroversar rundt tildeling av statsstøtte til HRS. Slik var det også i fjor. Dette var pengar som skulle øyremerkast til dialog og integrering. Det blei påpeikt at HRS sitt arbeid ikkje fremjar nokon av delane. Det var ikkje noko problem for den konstituerte innvandrings- og integreringsministeren, Per Sandberg. Han forandra like godt kriteria for å få pengar.

Dei nye, HRS-tilpassa krava, ført i pennen av vikarministeren, var slik: «Tilskuddet skal sikre samfunnet kunnskap om alle sider ved integreringsprosessen, også mulege utfordringar.» Og ein ting er sikkert; Hege Storhaug har definitivt dedikert massevis av tid og energi til utfordringane.

Ein annan ting er like sikkert; det ville ikkje bare vere å pynte på, men rett og slett å rosemale sanninga å hevde at Storhaug tidlegare år har lagt vekt på dialog. Det har snarare vore ein monomanialog om alt det vederstyggelege som vil vederfare samfunnet fordi vi slepper inn Allahs soldatar i hopetal på røvertokt i kristne, norske verdiar.

Å jobbe for integrering har heller ikkje vore Hege Storhaugs sitt vis. I så fall må det vere integrering av høgreradikale. For å hjelpe til med å gje dei ein glidande overgang til å bli ein normalisert, stuerein del av det norske samfunnet. Frontsoldatar som skal kjempe for den utrydningstruga norske kulturen og mot muslimane som har som einaste mål å muslimifisere oss.

I «Hege Storhaugs støttespillere» slår eit medlem fast i ein kommentar til Mustafa-brevet at om to-tre-generasjonar (det same sa forresten Hagen for to-tre generasjonar sidan) vil Noreg vere eit disfunksjonelt land på linje med dei muslimske landa vi ser i dag; «det er bare å se på fødselsraten blant muslimer!»

Storhaug tar viktige tema opp til debatt. Tvangsgifte, sosial kontroll, radikalisering, det å ta barn ut av norsk skule og sende dei til autoritære koranskular er det i høgste grad tvingande nødvendig å fokusere på. Men så er det dette med dialog, då. Der må HRS-leiaren ha strøke i til eksamen.

Det vil bli nye kontroversar rundt tildeling av offentlege midlar til HRS. Men hadde det vore ein post på statsbudsjettet som heiter: « Til stigmatisering og mistenkeleggjering av innvandrargrupper», ja, då ville Storhaug ha vore ein soleklar og udiskutabel kandidat til å få pengar.