Smålåten debut

Finn Lorens Nilsen debuterer med smålåtne dikt prega av språkspel og gjenbruk.

Smålåtne dikt gjennomført med små bokstavar er det denne debutanten serverer oss. Rett nok i ei svært vakker innpakning. Omslaget er prega av fotografiet «Shell» av Edward Winston.

Tekstane minner om undergrunnspoesi frå syttitalet. Men der desse poetane var unge og utforskande, skildrar Finn Lorens Nilsen ein mogen mann som «blar i albumet med de slitte bildene».

Han ser tilbake: «tida er på avstand, jeg bruker slitte ord». Han opplever problemet med at «ordene slipper ikke ut/det er ingenting å si», og nå byrjar kanskje lesaren å forstå at desse linjene også seier noko om denne diktsamlinga.

Her og der glimtar det til i ei linje eller to: «himmelen er en blymatte/og regnbuen sitter festet/til en ørret», men dei fleste dikta rører seg på ei språkflate av pussige språkspel og gjenbruk:

mens vi elsket hadde du

akvareller over sengen

som rant ut over rammene

i stillheten etterpå (...)

Her er ofte ein litt tøff og sprelsk, muntleg tone, og det finst tilløp til ein frigjerande galenskap her og der, men eg saknar gjennomgåande to heilt vesentlege ting: Det eine er eit signal, eit løfte, om ei personleg røyst som dirrar ein stad bak desse dikta. Det får eg ikkje tak i. Det andre eg saknar er fleire bilete og linjer som løfter dikta ut av papiret og inn i det levande. Store krav til ein debutant? Nei. Heilt grunnleggjande krav til ei diktsamling.