Sommar i Paris

Sommaren 2001 var det 150-årsjubileum for Arne Garborg. Eg jobba som guide i Knudaheio, diktarstova hans på Høg-Jæren. Det var lange timar mellom turistane som kom innom, eg drakk kaffi, sat ved vindauget og las. Eg lengta ut og langt vekk, men det var ingen utsikter til ferie, bare utsikt til grøne marker og kalde strender. Som ein del av det pedagogiske opplegget hadde Garborg-året fått laga ein plakat med eit fotografi av Garborg sjølv i vanleg, bekymra stil og spørsmål skrivne med store bokstavar i signalfargar.

Kor skal eg bu?

Kven skal elske meg?

Kva skal eg ha på meg?

Kven skal eg snakke med?

Etter å ha blitt møtt av plakaten med desse spørsmåla lagt i munnen på stakkars Garborg kvar dag i to månader, festa dei seg grundig. Når eg ser filmen «Den grønne solstrålen» av Eric Rohmer dukkar dei opp på ny. Det er sommar i Paris, og Delphine veit ikkje kva ho skal gjera med ferievekene sine. For aldri er vel spørsmålet om stad så akutt som om sommaren. Kor skal eg vera, kor kan eg bada? Kven skal eg vera der med?

Sjølvopptekne, alvorlege Delphine. Ho reiser til Cherbourg, men finn seg ikkje til rette blant dei grillande og glade vennepara. Ho må prøva noko anna. Ho reiser til fjellet, men blir einsam og snur før første dagen er omme. Det er juli, det blir august. Når den franske sommaren er på sitt varmaste og klammaste, reiser Delphine til Biarritz. Der ligg ho i blå badedrakt mellom alle kroppane på stranda, meir utilpass og sjølvmedlidande enn nokon gong.

Noko endrar seg, noko opnar seg til slutt, men det skjer ikkje slik Delphine forventa. Heller ikkje slik eg forventa. For ein augneblink får sommarspørsmåla eit svar som både er tilfeldig og magisk.



Ingrid Z. Aanestad

Søndag kan du lese filmteksten til filmskaper Tommy Wirkola.