Sprikande bilete

Flotte bilete kjempar om merksemda, og dikta tapar på det.

«Pærene, de feite Buddhaer» er den flotte opningslinja i eit av dei nye dikta til Wolf, men det er dessverre langt mellom slike fulltreffarar som dette. Det er ein løpsk energi som rasar av stad med oss gjennom dikta hans, slik me kjenner det frå før. Og me er villige til å vera med på den. Ja, då! Me er faen meg ikkje redde for litt sving og svir og svimlande bilete i rask rekkjefølgje. Me godtek at «Døden er en padde / i en humleåker» utan vidare, og forstår at «Den snakker et språk / bare vognhjulene har hørt om». Men når den «jeg griper etter» har sunket «fosteraktig / inn i din mors kattehimmel» og «mine tomme hender» har flykta «som ulver fra gledens jaktlag» og vi «flyter på Oslos opprømte hjerteblod» - så byrjar det stiga eit sakn i oss. Og det er eit sakn etter styring og innstramming og samanheng i dei sprikande bileta.

Rett skal vera rett: Her er ein del dikt som heng godt saman, og som skapar gjennomført atmosfære og ein klarare teikning, og han gjer det med nokre fantastiske bilete, som i diktet «Tåke», der tåka i London tek form av ein kjempekatt «som spiser neonlys og hornorkestre». Men stort set kjennest det som om dikta er lekk eller overfylte, og det flyt ut og renn over av sterke bilete som kjempar om merksemda og ikkje lar nokon vinna eller få gjennomslag. Det tapar dikta på når dei brått er slutt.