Sterke biletdikt

Snølysande meisterverk og predikerbar gjentaking.

Hei, denne artikkelen er over ett år gammel og kan inneholde utdatert informasjon
Publisert
Sist oppdatert

BOK: Det har skjedd spennande ting i forfattarskapen til Mehren dei siste åra. I ein livsfase der ein kanskje mest av alt forventar at ein kunstnar stadfestar sitt grep om stoffet sitt og finsliper sin metode, eller då ein kan sjå at grepet losnar og det skapte får eit meir tilfeldig preg, har Mehren utvida sitt revir og gitt oss råare og uventa nære, personlege dikt. Ikkje at Mehren har kome inn med heilt ny tematikk. Han er trufast mot sine hovudtema; det veldige motsetnadsfulle som biletet av menneskelivet rommar. Biletet som frigjerande innsikt og biletet som det som held oss fast i noko uforanderleg og livsfjernt.

Opphøgd

Dette er eit tema der biletkunstnaren og poeten står i sentrum og diktaren sjølv kan få ein nærast opphøgd plass. Det kan vera tungt å svelga, men Mehren sitt perspektiv er meir at dette har med all språking og biletlegging av tilværet å gjera; i daglegspråket og i straumen av bilete, språkleg og visuelt, som kjem frå media. Mehrens bodskap er opninga mot kosmos, herliv og nådød, og ikkje så mykje å stå med den eine foten i framtida.

Med ei ny diktsamling på 112 sider etter store og imponerande løft som «Den siste ildlender» og «Anrop fra en mørk stjerne» dei siste åra, vert ein slått av den pågåande krafta han er i stand til å temja i dikt etter dikt.

For å fortsette å lese denne artikkelen må du logge inn

Denne artikkelen er over 100 dager gammel. Hvis du vil lese den må du logge inn.

Det koster ingen ting, men hjelper oss med å gi deg en bedre brukeropplevelse.

Gå til innlogging med

Vi bruker aID som innloggings-tjeneste, med din aID-konto kan du enkelt logge inn på alle våre sider som krever dette.

Vi bryr oss om ditt personvern

dagbladet er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer